بررسي شبكه‌ معنايي واژه‌ «وجه» و اهميت آن در ترجمه‌ قرآن كريم از منظر معناشناسي شناختي: مطالعه‌ موردي سوره‌ مباركه‌ بقره

ترجمه‌ دقيق آيات قرآن كريم جهت دست‌يابي به مفاهيم عميق، مترجمان را به سوي علوم جديد سوق داد. از آن‌جا كه معناشناسي شناختي، معنا را با تكيه بر شناخت بررسي مي‌كند، مي‌تواند با تكيه بر مقوله‌يندي مفاهيم زباني، معناي اصلي و سرنموني را شناسايي و آن را با معناي فرعي گره زده وشبكه‌ معنايي را تشكيل دهد تا به اين پرسش پژوهش پاسخي شايسته داده شود: واژۀ وجه در قرآن كريم و به طور خاص در سوره‌ مباركه‌ بقره، باتوجه به شبكه‌ معنايي داراي چه مفاهيمي است و ترجمه‌ متناسب آن چگونه است؟ براي پاسخ به اين پرسش، ابتدا معناي اين واژه از منابع معتبر لغت، جست وجو و سپس از محور هم نشيني در فهم معنا و ترجمه‌ آن، كمك گرفته مي شود تا مفهوم واقعي واژه وراي ظاهر هويدا شود. واژه‌ «وجه» از كلمات پرتكرار است كه 77 بار در كل قرآن كريم به‌كار رفته و بيشترين تكرار (يازده بار) در سوره‌ مباركه‌ بقره است كه محدوده‌ پژوهش مي‌باشد. مقاله‌ حاضر سعي دارد با روش توصيفي تحليلي به كمك مقوله‌ شعاعي و روابط هم‌نشين ميان كلمات، اين آيات را بررسي نمايد تا نتيجه بگيردكه معناي سرنموني «وجه» همان چهره و صورت است و معاني فرعي آن، نفس و ذات است. مزيت بررسي كلمه «وجه» در قرآن با روش معناشناسي شناختي آن است كه جهان بيني قرآن در ارتباط با واژه وجه، مشخص، و معارف پنهان قرآن استخراج مي شود.