بازنمايي زن پوشي در سينماي پسا انقلاب ايران

زن‌پوشي به يك استراتژي فيلمسازي جهت نمايش زن تبديل شده است. روند افزايشي استفاده از زن پوشي در سينما ايران، اين سوال را مطرح نموده كه هدف زن‌پوشي در سينماي ايران چيست و چگونه بازنمايي مي‌شود. براي نيل به اين هدف، ضمن اقتباس نظرياتي در حوزه مطالعات فمينيستي و بازنمايي، روش تحليل‌روايت مورد استفاده قرار گرفته‌ است و 18 فيلم كه در طي سال‌هاي 1357 تا سال 1400 در سينماي پساانقلابي ايران ساخته شده با روش نمونه‌گيري هدفمند انتخاب شده است. يافته‌ها نشان مي‌دهد كه برخلاف خوش‌بيني پژوهش‌هاي پيشين كه اين‌گونه شخصيت‌پردازي را نقص گفتمان حاكم قلمداد كرده‌اند، شخصيت زن‌پوش به دو شيوه زن‌رام و زن‌طناز بازنمايي شده ‌است. اين زنان با نحوه راه‌رفتن، استفاده از حركات دست، خنده‌هاي مليح و دست‌زدن مكرر به چهره و آرايش، به نحو اغراق‌آميزي عشوه‌گري پيشه مي‌كنند تا به مقاصد فريبكارانه خود دست يابند. انگيزه مردان از زن‌پوشي شامل پنهان‌سازي هويت و فرار از مخمصه، تحريك مردان، انتقام، منفعت‌طلبي و كجروي است. تمهيدات سينمايي نيز زن‌پوش را به ابژه جنسي فرو مي ‏كاهد. فيلم ها براي برانگيختن احساسات مخاطب و گريز از نمايش واقعيتهاي خانوادگي و اجتماعي، به لباس پوشيدن متقابل روي مي آورند.در نهايت، اين بازنمايي به بازتوليد كليشه‌هاي جنسيتي در جامعه ايراني يعني دوگانه زن مدرن-سنتي منجر شده است.