تحليل زيملي برساخت هنر تعاملي در فضاي مجازي

رسانه‌هاي معاصر نظير اينترنت، امكاناتي مانند تعامل، مشاركت و حضور همزمان در مكان‌هاي متفاوت را براي هنر جديد ايجاد كرده اند كه مي‌توان آنها را به عنوان نمونه كوچكي از جامعه مورد تحليل جامعه‌شناختي قرار داد. در اين پژوهش، دو نمونه هنر تعاملي متكي بر اينترنت، با نظريه‌ جامعه‌شناختي صوري زيمل و روش تحليل كيفي، بررسي شده‌اند. هدف پژوهش بررسي چگونگي انطباق فضاي تعاملي برساخته شده در فضاي مجازي از طريق رسانه‌هاي تكنولوژيك با انگاره‌هاي جامعه واقعي است. ضمن توصيف فرايند در دو اثر ترافيك احساسي و 01 ، نمونه‌ها بر اساس مفاهيم زيمل شامل فاصله، غريبه، سرگردان، بيان خود، حفظ مفهوم خود و نيز تاثير افزايش تعداد مشاركت كنندگان در تعامل تحليل شده‌اند. سپس وجوه اشتراك و افتراق آنها استخراج شده است. نتايج نشان مي‌دهد كه اينترنت مي‌تواند به بهتر نشان دادن مفهوم فاصله و عدم تطابق آن با نزديكي و حضور كمك كند. با استفاده از امكانات تكنولوژيك مفهوم غريبه زيمل با درجاتي كمتر از غريبگي به مفهوم سرگردان نزديك مي‌شود. با توجه به كنترل هنرمند، حضور مجازي باعث نزديك شدن به مفهوم غريبه زيمل مي شود اما حضور فيزيكي در محل اجراي اثر با توجه به آزاديِ انتخاب ماندن در سرزمين به مفهوم سرگردان نزديك مي‌شود. مطابق با نظريه زيمل افزايش تعاملات از تعامل دوتايي به سه‌تايي و بيشتر باعث پيچيدگي آن و تاثيرگذاري بر كيفيت تعامل مي‌گردد.