الگوي خود - ديگري در بستر روايت زندگي زنان با رگه اختلال شخصيت مرزي: يك مطالعه كيفي

زمينه: روابط آشفته از مشكلات اساسي افراد با رگه اختلال شخصيت مرزي مي‌باشد. رابطه نامطلوب والد-كودك منجر به فقدان حس ثبات، تمايز و آشفتگي خود-ديگري مي‌شود. اگرچه، سال هاست آشفتگي خود-ديگري به عنوان يكي از معيارهاي تشخيصي اختلال شخصيت مرزي درنظرگرفته شده، اما نسبت به ساير جنبه‌هاي اين اختلال ناديده گرفته شده است. هدف: هدف پژوهش حاضر دستيابي به الگوي خود-ديگري در زنان با رگه اختلال شخصيت مرزي بود. روش: پژوهش حاضر، پژوهشي بنيادي با رويكرد آميخته بود كه از روش‌هاي كيفي و كمي به فراخور نياز پژوهشي استفاده شد. جامعه آماري شامل زنان با رگه اختلال شخصيت مرزي، بعلاوه متخصصان روانشناسي و روان پزشكي مشهد و تهران در سال 1400 بود. پانزده زن با رگه اختلال شخصيت مرزي با استفاده از نمونه‌گيري در دسترس و پرسشنامه شخصيت مرزي ليشنريگ (1999) از بيمارستان ابن سينا مشهد انتخاب شدند. داده‌ها در قسمت كيفي با استفاده از پرسشنامه شخصيت مرزي ليشنرينگ و مصاحبه نيمه ساختاريافته و در بخش كمي با پرسشنامه محقق‌ساخته گردآوري شد و سپس با استفاده از تحليل محتوا و تحليل عاملي تأييدي تجزيه و تحليل شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد «مدل خود در روابط» شامل مؤلفه‌هاي «رابطه با والدين»، «رابطه با جنس مخالف» و «روابط ناموفق» مي‌باشد. تحليل عاملي مرتبه دوم نيز نشان داد «رابطه با والدين» بيشترين سهم را در مدل دارد. نتيجه‌گيري: آشفتگي خود-ديگري در زنان با رگه اختلال شخصيت مرزي، اساسي و منتج از روابط بي‌ثبات اوليه با والدين مي‌باشد. بنابراين در درمان افراد با رگه اختلال شخصيت مرزي از نتايج پژوهش حاضر مي‌توان استفاده نمود.