الگوي ساختاري تروماي دوران كودكي با رفتار خودجرحي غيرخودكشي نوجوانان با ويژگي هاي شخصيت مرزي بر اساس نقش ميانجي‌گر تحمل پريشاني

زمينه: عوامل مرتبط با خودجرحي غيرخودكشي نوجوانان به طور گسترده مورد تحقيق قرار گرفته است. با اين حال، مكانيسم اساسي رابطه بين تروماي دوران كودكي و خودجرحي غير خودكشي محدود است. هدف: اين پژوهش با هدف روابط ساختاري الگوي ساختاري تروماي دوران كودكي با رفتار خودجرحي غيرخودكشي  نوجوانان با ويژگي هاي شخصيت مرزي بر اساس نقش ميانجي‌گر تحمل پريشاني انجام شد. روش:. روش پژوهش توصيفي از نوع همبستگي بود. جامعه آماري اين پژوهش را كليه دانش آموزان مقطع متوسطه دوم شهر تهران در سال تحصيلي 1401-1402 تشكيل دادند. در اين مطالعه از روش نمونه‌گيري خوشه‌اي چند مرحله‌اي تعداد 316 دانش‌آموز از بين 1325 دانش آموز با ويژگي هاي شخصيت مرزي انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه رفتار خودجرحي غيرخودكشي (كلونسكي و گلن، 2009)، تروماي دوران كودكي (برنستاين و همكاران، 2003) و تحمل پريشاني (سيمونز و گاهر، 2005) گردآوري شد. داده‌ها با روش‌هاي آماري همبستگي پيرسون، مدل‌يابي ساختاري با استفاده از نرم‌افزارهاي آماري SPSS و AMOS مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته ها: يافته ها حاكي از برازش مناسب الگوي پيشنهادي با داده هاست. نتايج مدل يابي معادله ساختاري نشان داد كه 10 درصد از تغييرات مربوط به تحمل پريشاني توسط تروماي دوران كودكي تببين مي شود. همچنين 60 درصد از واريانس مربوط به خودجرحي غيرخودكشي گرا نوجوانان توسط تروماي دوران كودكي و تحمل پريشاني تببين مي شود. نتيجه‌گيري: در همين حال، مداخله در تروماي دوران كودكي و افزايش مهارت هاي تحمل پريشاني ممكن است به طور مؤثري از بروز خودجرحي غيرخودكشي گرا در نوجوانان پيشگيري كند.