مقايسه اثربخشي تحريك الكتريكي مغز و توان‌بخشي شناختي بر هماهنگي چشم و دست كودكان با ناتواني‌هاي يادگيري خاص 7 تا ۱3 ساله

زمينه: پژوهش هاي پيشين به بررسي اثربخشي توا‌ن‌بخشي شناختي و درمان هاي عصبي بر طيف گسترده اي از اختلالات از جمله ناتواني يادگيري پرداخته اند. مرور مطالعات انجام شده حاكي از آن است پژوهش هاي اندكي به بررسي مقايسه اي توانبخشي شناختي و درمان‌هاي عصبي بر ناتواني‌هاي يادگيري جهت انتخاب بهترين روش درماني پرداخته اند. هدف: پژوهش حاضر با هدف مقايسۀ اثربخشي تحريك الكتريكي مغز و توان‌بخشي شناختي بر هماهنگي چشم و دست كودكان با ناتواني يادگيري خاص (نارساخوان) 7 تا ۱3 ساله انجام شد. روش: طرح پژوهش حاضر نيمه آزمايشي از نوع پيش آزمون – پس آزمون با گروه گواه بود. جامعۀ آماري شامل تمامي دانش آموزان مبتلا به اختلال يادگيري خاص در مناطق 7 و 10 شهر تهران در سال 1399 بود. نمونۀ آماري پژوهش از 3 گروه شركت كننده، شامل 2 گروه آزمايش 15 نفري و يك گروه گواه 15 نفري تشكيل شدند كه به صورت در دسترس انتخاب و در سه گروه به صورت تصادفي گمارش شدند. ابزارهاي جمع آوري داده‌ها شامل آزمون ارزيابي هماهنگي چشم و دست (فرناندس و همكاران، 2013)، دستگاه tdcs و برنامه توان‌بخشي شناختي (ماگيو، 2019) بود. دستورالعمل آموزش توان‌بخشي شناختي مشتمل بر 21 جلسه 60 دقيقه‌اي بود. تحليل داده ها با استفاده از آزمون تحليل كوواريانس چندمتغيري، آزمون تعقيبي LSD و نرم‌افزار spss24 انجام شد. يافته ها: يافته هاي پژوهش حاضر نشان داد اثربخشي توان‌بخشي شناختي بر هماهنگي چشم و دست دانش آموزان نارساخوان بيشتر از اثربخشي با روش تحريك الكتريكي مغز از روي جمجمه بوده است (0.05 P). نتيجه گيري: نتايج اين مطالعه مي تواند در انتخاب گزينه هاي درماني مناسب به درمانگراني كه با كودكان مبتلا به ناتواني يادگيري كار مي‌كنند، كمك ‌كند. همچنين نتايج مطالعۀ حاضر مي تواند كاربردهاي مؤثر درمان‌هاي شناختي را بيش از پيش در اختيار متخصصان قرار دهد.