اثربخشي طرحواره درماني بر باورهاي ارتباطي و كيفيت زندگي زوج هاي با سازگاري زناشويي پايين

زمينه: آشفتگي در رابطه زناشويي بر كيفيت زندگي نقش مهمي دارد از طرفي كيفيت زندگي زوجين در گرو باورهاي ارتباطي آن‌هاست. مطالعات مختلفي به بررسي اثر طرحواره درماني بر رفتارهاي مرتبط با طلاق عاطفي پرداخته اند ولي ميزان تأثير طرحواره درماني بر باورهاي ارتباطي و كيفيت زندگي زوجين مغفول مانده است. هدف: هدف پژوهش حاضر بررسي ميزان اثربخشي طرحواره درماني بر باورهاي ارتباطي و كيفيت زندگي زوجين بود. روش: روش پژوهش حاضر نيمه آزمايشي با پيش آزمون و پس آزمون و گروه گواه بود. جامعه‌ي آماري شامل زنان با سازگاري پايين مراجعه كننده به مراكز مشاوره تحت پوشش اداره كل بهزيستي استان تهران در سال 1400 بود كه در مرحله اول به روش در دسترس تعداد 108 نفر انتخاب و بعد از تكميل پرسشنامه سازگاري زناشويي تعداد 30 نفر با سازگاري كم انتخاب و به روش تصادفي در گروه ها قرار گرفتند. گروه آزمايش طي 10 جلسه 90 دقيقه تحت طرحواره درماني قرار گرفت. ابزار جمع آوري اطلاعات پرسشنامه باورهاي ارتباطي آيدلسن و اپستين (RBI) (1981) و پرسشنامه كيفيت زندگي (WHOQOL-BREF) (سازمان بهداشت جهاني، 2004) بود. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS 24 و تحليل كوواريانس تحليل شدند. يافته ها: يافته ها نشان داد، ميانگين حيطه اجتماعي، جسمي، رواني، سلامت محيط و حيطه كلي سلامت افزايش يافته است و اين افزايش در گروه طرحواره درماني در مقايسه با گروه گواه از لحاظ آماري معنادار است. ميانگين نمره باور به مخرب بودن مخالفت، باور به تغييرپذيري همسر، ذهن خواني، كمال گرايي جنسي و باور به تفاوت هاي جنسي طرحواره درماني كاهش يافته است و اين كاهش در گروه طرحواره درماني در مقايسه با گروه گواه از لحاظ آماري معنادار است (0/05 P). نتيجه‌گيري: براساس نتايج موجود مي توان استنباط كرد كه طرحواره درماني منجر به ارتقاي كيفيت زندگي و تغيير باورهاي ارتباطي در زوجين درگير تعارض مي گردد. با توجه به اثربخشي طرحواره درماني بر باورهاي ارتباطي و كيفيت زندگي زوجين پيشنهاد مي‌گردد در آينده مراكز مشاوره و مراكز بهزيستي به اين رويكرد براي ارتقاي كيفيت زندگي و تغيير باورهاي ارتباطي زوجين درگير تعارض توجه داشته باشند.