استانداردسازي مقياس تشخيصي - تجويزي ارزيابي ناتواني يادگيري (LDES-4)، براي ارتقاء كيفيت يادگيري دانش‌آموزان با مشكلات يادگيري

زمينه: با توجه به نقش چشم گير معلمان در شناسايي دانش‌آموزان با ناتواني يادگيري ويژه (SLD)، دستيابي به ابزاري معلم‌محور، بومي و با اعتبار و قابليت اعتماد مناسب كه مبنايي براي مداخلات نيز باشد، ضروري است. هدف: براي پاسخ به اين ضرورت، پژوهش حاضر با هدف استانداردسازي مقياس تشخيصي - تجويزي ارزيابي ناتواني يادگيري (مك‌كارني و هاوس، 2018)، انجام شد. روش: طرح پژوهش كاربردي، توصيفي - ‌تحليلي و به لحاظ روش‌شناسي در حيطه ابزارسازي بود. جامعه آماري پژوهش را دانش‌آموزان پايه‌هاي دوم تا پنجم ابتدايي در سال 1401-1400 تشكيل دادند. گروه نمونه هنجار مشتمل بر 596 دانش‌آموز، به دو روش نمونه‌‌گيري تصادفي ساده و هدفمند وگروه نمونه باليني مشتمل بر 27 دانش‌آموز داراي SLD، به روش نمونه‌گيري در‌دسترس، انتخاب شدند. از پرسشنامه مشكلات يادگيري كلورادو (CLDQ) (ويلكات و همكاران، 2011)، براي اعتبار همزمان استفاده شد. يافته ها: در تحليل عامل اكتشافي، ساختاري پنج‌ مؤلفه‌اي و بسيار نزديك به ساختار نظري مقياس استخراج شد كه برازش خوبي با داده‌‌ها نشان داد. ضريب همبستگي بين نمره كل مقياس حاضر و نمره كل مقياس CLDQ (0/65) معنادار (0/01 p ) و حاكي از اعتبار همزمان قابل قبول مقياس بود. تفاوت نمرات در دو گروه هنجار و باليني نيز، معنادار (0/001 p ) و از نتايج تحليل رگرسيون خطي چندگانه، معادله پبش‌بيني عضويت در گروه SLD بدست‌آمد. ضرايب همساني دروني مطلوب و در محدوده 0/97 تا 0/99 و همچنين قابليت اعتماد بازآزمايي با فاصله چهار هفته، بين 0/88 تا 0/97 محاسبه شد. نتيجه‌گيري: بر اساس نتايج حاصل، از نسخه فارسي مقياس ارزيابي ناتواني يادگيري مي‌توان، براي تشخيص ناتواني‌ يادگيري ويژه در دانش‌آموزان پايه‌هاي دوم تا پنجم ابتدايي، به عنوان ابزاري بومي و داراي اعتبار و قابليت اعتماد مطلوب استفاده كرد.