رودرروي مرگ: پژوهشي پديدارشناختي در باب اضطراب‌هاي وجودي تجربه شده‌ي بيماران مبتلا به سرطان

زمينه: پژوهش‌ها نشان داده است بيش از 25% از بيماران مبتلا به سرطان سطوح متوسط تا شديدي از پريشاني برخاسته از آگاهي به موضوعات وجودي را تجربه مي‌كنند. تجارب وجودي در بزرگسالاني كه سرطان پيشرفته‌اي دارند وضعيتي پويا است كه مقدم بر رويارويي با مرگ رخ مي‌دهد. سؤالي كه تحقيقات گذشته كمتر به آن پرداخته اند و اين پژوهش قصد پرداختن به آن را دارد اين است كه آيا اضطراب‌هاي وجودي در همه‌ي اين بيماران به نحو يكساني تجربه مي‌شود و از الگوي يكساني پيروي مي‌كند. هدف: اين مطالعه با هدف شناسايي تجربه زيسته بيماران مبتلا به سرطان از اضطراب وجودي و نحوه مقابله با آن ها انجام گرفته است. روش: مطالعه حاضر با رويكردي كيفي و با روش پديدارشناسانه تجربي و تفسيري و در حوزه‌ي انسان شناسي شناختي انجام شد. جامعه‌ي آماري شامل كليه بيماران سرطاني شهر شيراز بودند. از اين جامعه بر اساس نمونه گيري هدفمند، دوازده بيمار مبتلا به سرطان كه از نظر شدت بيماري همگون بوده و با توجه به عدم پاسخ دهي به درمان صرفاً تحت مراقبت‌هاي تسكيني بودند، انتخاب شدند و به منظور درك چشم اندازهاي آن ها نسبت به تجربه‌هاي زيسته‌ي وجودي با آن ها مصاحبه نيمه ساختاريافته صورت گرفت. از متن مصاحبه‌هاي صورت گرفته با روش‌هاي استقرايي و قياسي كيفي كدهاي موضوعي استخراج و با استفاده از روش تحليل محتوا تفسير شدند. يافته ها: تحليل مصاحبه‌ها به استخراج 9 كد در مورد اضطراب‌هاي وجودي منجر شد كه پنج مورد از آن ها (مرگ، تنهايي، مسئوليت، معناي زندگي، عدم قطعيت) در ساير مطالعات صورت گرفته نيز استخراج شدند اما در مطالعه‌ي حاضر كدهاي ديگري (معنويت، عشق، سرطان، هيجان‌ها و احساسات) استخراج شدند. همينطور يك الگوي سه گانه در مواجهه با اين اضطراب ها، پذيرش و تسليم، تعارض و دوسوگرايي و عدم پذيرش كامل در بين بيماران شناسايي شد. نتيجه‌گيري: يافته‌هاي اين پژوهش لزوم بكارگيري مداخلات معنامحور توسط متخصصان سلامت و باليني و همينطور آموزش و آماده سازي پزشكان را براي توجه به اضطراب‌هاي وجودي بيماران، به ويژه آن هايي كه در مرحله‌ي نهايي زندگي هستند يادآوري مي‌كند.