فقدان انگاره دلبستگي: اندوه طولاني مدت مرتبط با مرگ و مير ناشي از كوييد 19

زمينه: مرگ هاي ناشي از كرونا با ايجاد آشفتگي‌هاي گسترده بنيان‌هاي زندگي بسياري از خانواده‌ها را متزلزل كرد. اين آشفتگي به ويژه در زمان مرگ يكي از همسران برجسته‌تر بود. بااين وجود، در پيشينه اين حوزه مطالعه‌اي كه به بررسي تجربه زيسته و اندوه طولاني مدت همسران سوگوار از مرگ ومير كرونا به انجام رسيده باشد محدود است. باتوجه به گستردگي دامنه آسيب هاي طولاني شدن مدت سوگ انجام پژوهش هاي معرف در اين زمينه ضرورت دارد. هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسي اندوه طولاني‌مدت مرتبط با مرگ و مير ناشي از كوييد 19 در همسران سوگوار و تبيين تجربه زيسته آن ها انجام شد. روش: رويكرد مورد مطالعه در اين پژوهش كيفي و از نوع داده بنياد بود. جمعيت مورد مطالعه شامل كليه افرادي بود كه در دوران كرونا همسر خود را از دست داده بودند. تعداد 17 نفر كه در سال 1399 تجربه مرگ همسر را به دليل بيماري كرونا داشتند با شيوه نمونه‌گيري نظري انتخاب شدند. اين افراد با استفاده از مصاحبه نيمه ساختاري به‌صورت عميق مورد بررسي قرار گرفتند. داده ها با استفاده از روش استرواس و كوربين مورد تحليل قرار گرفتند. يافته ها: بعد از تحليل داده‌ها چهار مقوله عمده (عوامل مرتبط با گذار از سوگ، عوامل مرتبط با سوگ و سوگواري، عوامل حمايتي، عوامل مرتبط با وضعيت رابطه با همسر متوفي) و 12 مقوله اوليه (راهبردهاي منفي نظم جويي هيجان، عدم قطعيت در مورد آينده، احساس عذاب وجدان، ناتواني در عبور از خشم، ادراك منحصربه فرد بودن تجربه سوگ، عدم پذيرش فقدان، اسناد منفي مرتبط با فقدان، ضعف در آيين‌هاي مرتبط با مرگ، احساس رهاشدگي، تغيير سريع نقش‌هاي در خانوادگي، فقدان دلبستگي عميق به همسر و فقدان بدن گرم) كشف شده كه همگي در بعد روش مقابله فقدان گرا دسته‌بندي شدند. نتيجه‌گيري: نتايج نشان داد كه عمده‌ترين دليل طولاني شدن سوگ روش مقابله فقدان گرا است كه باعث تمركز بيش از اندازه بر روي فقدان مي‌شود. پيشنهاد مي شود براي كمك به افراد سوگوار خدمات حمايتي بلافاصله بعد از فقدان مد نظر قرار گيرد.