اثربخشي درمان بين فردي بر انعطاف ‌پذيري كنشي و فشارخون زنان مبتلا به بيماري عروق كرونر

زمينه: بر اساس شواهد، بيماران مبتلا به عروق كرونر فشارخون ناپايدار و انعطاف‌پذيري كنشي پاييني دارند كه اين عوامل موجب عود بيماري و افزايش خطر مرگ‌ و مير مي‌شود. بر اساس مطالعات پيشين، درمان بين فردي مي‌تواند به درمان اختلالات مزمن كمك كند، اما در مورد اثربخشي اين نوع درمان بر انعطاف‌پذيري كنشي و فشارخون زنان مبتلا به بيماري عروق كرونر، شكاف پژوهشي وجود دارد. هدف: پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي درمان بين فردي بر انعطاف‌پذيري كنشي و فشارخون زنان مبتلابه بيماري عروق كرونر انجام شد. روش: پژوهش حاضر شبه آزمايشي از نوع پيش‌آزمون - پس‌آزمون با گروه گواه همراه با يك دورۀ پيگيري (45 روزه) بود. جامعه آماري پژوهش شامل تمامي بيماران زن مبتلا به بيماري عروق كرونر مراجعه‌كننده به كلينيك بازتواني قلب بيمارستان افشار يزد در سال 1400 بود كه 28 نفر از آن‌ها به روش هدفمند انتخاب شده و با گمارش تصادفي در گروه‌هاي آزمايش و گواه جايگزين شدند. ابزارهاي جمع‌آوري اطلاعات شامل پرسشنامه كونور و ديويدسون (2003) و دستگاه فشارسنج بود. داده‌ها با بهره‌گيري از تحليل واريانس آميخته و نرم افزار SPSS24 تجزيه‌ و تحليل شد. يافته ها: طبق نتايج به دست آمده، درمان بين فردي تأثير معناداري بر انعطاف‌پذيري كنشي بيماران دارد (0/05 P). با اين كه اين درمان تأثير معناداري بر فشارخون سيستوليك و دياستوليك در پايان مداخلات دارد اما اين تأثير در مرحلۀ پيگيري معنادار نبود (0/05 P). نتيجه‌گيري: بر اساس يافته‌هاي پژوهش حاضر، به نظر مي‌رسد درمان بين فردي موجب بهبود انعطاف‌پذيري كنشي بيماران عروق كرونر مي‌شود. بنابراين آگاهي متخصصان از اين درمان در جهت بهبود انعطاف‌پذيري كنشي و فشارخون بيماران عروق كرونر حائز اهميت است