الگوي روابط ساختاري پيش‌بيني نشانه‌هاي اضطراب جدايي كودكان بر اساس سبك‌هاي فرزندپروري با ميانجي‌گري تنيدگي مادران

زمينه: همۀ كودكان در طول زندگي خود ترس و اضطراب را به عنوان دو هيجان طبيعي تجربه مي كنند و اين اضطراب بيشتر زماني است كه از مراقبان اصلي خود دور مي شوند. پس از بررسي پيشينۀ پژوهشي مشخص شد هر كدام از مطالعات انجام شده صرفاً يكي از مؤلفه‌هاي اين پژوهش را مطالعه كرده‌اند. بنابراين عدم وجود پژوهشي كه تمام مؤلفه‌هاي ذكر شده را در ارتباط با يكديگر مورد بررسي قرار دهد، نشان‌ دهندۀ وجود خلاء پژوهشي در اين زمينه بود.هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسي الگوي روابط ساختاري پيش‌بيني نشانه‌هاي اضطراب جدايي كودكان بر اساس سبك‌هاي فرزندپروري با ميانجي‌گري تنيدگي انجام شد.روش: پژوهش حاضر توصيفي و از نوع همبستگي و معادلات ساختاري بود. جامعۀ آماري پژوهش حاضر شامل 500 نفر از مادران كودكان 6 تا 8 ساله مبتلا به اختلال اضطراب جدايي در 4 منطقه شمال، جنوب، شرق و غرب شهر تهران بود، كه 217 نفر از آن‌ها بر اساس فرمول كوكران و به روش نمونه‌گيري در دسترس، به عنوان نمونه آماري انتخاب شدند. همچنين ابزار جمع‌آوري اطلاعات در اين پژوهش، نسخۀ والدين مقياس سنجش اضطراب جدايي (هان و همكاران، ۲۰۰۳)، پرسش‌نامه سبك‌هاي فرزندپروري (بامريند، ۱۹۷۱)، و پرسشنامه استاندارد شاخص تنيدگي والديني (آبيدين، 1983) بود و براي تجزيه و تحليل داده ها نيز از روش معادلات ساختاري و نرم افزارهاي Spss22. و AMOS22 استفاده شد.يافته ها: نتايج پژوهش نشان داد كه نشانه هاي اضطراب جدايي كودكان بر اساس سبك‌هاي فرزندپروري با ميانجي‌گري تنيدگي قابل پيش‌بيني است (0/001  P) و همين طور تنيدگي مادران در پيش بيني نشانه‌هاي اضطراب جدايي كودكان بر اساس سبك‌هاي فرزندپروري نقش ميانجي دارد. همچنين يافته‌هاي به دست آمده حاكي از آن است كه الگوي روابط ساختاري پيش‌بيني نشانه‌هاي اضطراب جدايي كودكان بر اساس سبك‌هاي فرزندپروري با ميانجي‌گري تنيدگي مادران داراي برازش مناسب است (0/05 P).نتيجه‌گيري: با توجه به برازش مطلوب مدل ساختاري پژوهش، نشانه هاي اضطراب جدايي كودكان را مي‌توان براساس سبك‌هاي فرزندپروري با ميانجي‌گري تنيدگي مادران پيش‌بيني نمود. طبق نتيجه بدست آمده مي‌توان گفت اضطراب جدايي كودكان ابعاد مختلفي از زندگي شخصي و اجتماعي كودكان را دچار درگوني‌هاي عميق مي‌كند. استفاده از مقوله‌هاي شناسايي شده در پژوهش حاضر مي‌تواند راهنمايي براي متخصصان در ارزيابي اين مورد باشد كه كودكان دچار اضطراب جدايي در كدام يك از مقوله‌ها دچار مشكلات جدي‌تري هستند و در نتيجه مي‌تواند متخصصان را در طراحي و اجراي مداخلات متناسب با همان مقوله ياري كند.