پرهيز از فعاليت بدني فرزندان و استرس والديني در طول همه گيري كوويد-19: از ديدگاه والدين سختگير

زمينه: رابطه بين سبك فرزندپروري و فعاليت بدني فرزندان در پژوهش هاي پيشين به اثبات رسيده است. مطالعات نشان مي دهد كه والدين سختگير ممكن است محدوديت بيشتري براي فعاليت بدني فرزندان خود اعمال كنند. هدف: اين پژوهش با هدف پرهيز از فعاليت بدني فرزندان و استرس والدين در طول همه گيري كوويد-19: از ديدگاه والدين سختگير انجام شد.روش: اين پژوهش از نظر هدف توصيفي - مقطعي و از نوع همبستگي است، كه با استفاده از روش مدل سازي معادلات ساختاري انجام شد. جامعه آماري اين پژوهش را كليه والدين كودكان 7 تا 12 ساله شهر كرمان كه در سال تحصيلي 1399 در مقطع ابتدايي مشغول به تحصيل مي باشند تشكيل مي دهند. در اين پژوهش با استفاده از روش نمونه گيري در دسترس 271 نفر از والدين دانش آموزان مقطع ابتدايي به پرسشنامه هاي پژوهش پاسخ دادند. براي جمع آوري داده هاي پژوهش از پرسشنامه هاي استرس، افسردگي و اضطراب (آنتوني و همكاران، 1998) استفاده شد. داده هاي جمع آوري شده با استفاده از نرم افزار Smart PLS.3 استفاده شد.يافته ها: نتايج حاصل از تحليل نشان داد كه آگاهي به طور مستقيم و غيرمستقيم از طريق استرس والديني و ميزان وخامت بر پرهيز از فعاليت بدني كوكان اثر دارد. نتايج نشان داد كه آگاهي از طريق استرس والديني 40 درصد از واريانس پرهيز از فعاليت بدني راتبيين مي كند. همچنين آگاهي از طريق ميزان وخامت 30 درصد از واريانس پرهيز از فعاليت بدني را تبيين مي كند. نتيجه‌گيري: بر اساس اين نتايج مي توان نتيجه گرفت كه آگاهي والديني از طريق وخامت ادراك شده و استرس والديني مي تواند بر پرهيز از فعاليت بدني فرزندان تأثيرگذار باشد. لذا انجام مداخلات روانشناختي مبتني بر شواهد بر استرس والديني و ميزان وخامت ادراك شده از بيماري مي تواند اثر تعديل كننده اي داشته باشد.