مرگ و مرگ‌انديشي در شعر معاصر ايران با رويكرد فلسفه و روانشناختي وجودي (مطالعه موردي: نيما يوشيج، احمد شاملو و مهدي اخوان‌ ثالث)

زمينه: مرگ و مرگ‌انديشي در شعر معاصر ايران (با رويكرد فلسفه و روانشناختي وجودي) آن در بستر سروده‌هاي سه تن از سخنوران برجسته معاصر ايران، يعني: نيما يوشيج، احمد شاملو و مهدي اخوان ثالث، زمينه تحقيق را شكل مي‌دهد.هدف: هدف اصلي از اين تحقيق، نماياندن ديدگاه سه تن از برجسته‌ترين شاعران سده اخير ايران درباره موضوع مرگ (و به تبع آن زندگي) براساس ديدگاه ياد شده (اصالت وجود) است.روش: اين تحقيق براساس روش تحليلي-توصيفي (و بر اساس منابع كتابخانه‌اي) انجام پذيرفته است.يافته ها: آنچه از جستجوي انجام شده به دست آمد عبارت از آن است كه: سروده‌هاي هر سه شاعر جامعه پژوهشي اين تحقيق، با رويكرد وجودي و انديشمنداني چون: ژان پل سارتر، اروين د. يالوم، مارتين هايدگر، بينز وانگر، ويكتور فرانكل و... قابل مطالعه بوده و هر يك از اين سه تن بخش‌هايي از مؤلفه‌هاي فلسفه و روانشناسي وجودگرا را فراخواني مي‌كنند. نيما، اخوان ثالث و شاملو با تأثير از فضاي اجتماعي - سياسي عصر حاضر به اگزيستانسياليسم يا همان ديدگاه وجودي در غلطيده‌اند با اين تفاوت كه نيما و شاملو گاهي مؤلفه‌هاي مثبت و گاه منفي وجودگرايان را در سخنان خود ظهور و بروز داده اما در نهايت در رويارؤيي با مرگ «اصيل» عمل كرده و با اعتقاد به «مرگ آرماني» از وحشت و دهشت آن رسته‌اند. اخوان اما با اين كه او هم زندگي آرماني را ستوده ليكن به مرگ - در هيچ يك از اشكال آن - روي خوش نشان نداده و معرفت را در شناخت اين مسأله ناتوان ديده است. نتيجه‌گيري: در بررسي سروده‌هاي نيما، شاملو و اخوان ثالث از دلبستگي به زندگي نشانه‌هايي پررنگ ديده مي‌شود؛ با اين حال در خصوص مرگ سخنان اين هر سه اديب معاصر در همه جا يكسان نيست به اين معنا كه گاهي تحت تأثير بخشي از ديدگاه وجودي مثل «پرتاب شدگي» انسان به جهان، هدفي براي زندگي و به تبع مرگ قايل نيستند و گاه متأثر از معناگرايي عقيده ياد شده، مرگ آرماني را ستوده و آن را پايان راه نمي‌دانند. در اين ميان، البته، برخورد اصيل با مرگ در شعر نيما و شاملو غالب‌تر از شعر اخوان ثالث است.