بررسي جنبه‌هاي روانشناختي شعر و معماري سبك اصفهاني از منظر نظريۀ آلفرد آدلر و كارل گوستاو يونگ

زمينه: با بررسي هاي انجام شده مشخص گرديد كه تاكنون مطالعه اي به بررسي جنبه‌هاي روانشناختي شعر و معماري سبك اصفهاني از منظر نظريۀ آلفرد آدلر و كارل گوستاو يونگ نپرداخته است.هدف: در اين مقاله به بررسي جنبه‌هاي روانشناختي مشترك شعر سبك اصفهاني (هندي) و معماري سبك اصفهاني پرداخته شده است.روش: روش پژوهش، كتابخانه اي و نوع آن، تحليلي-توصيفي است. پس از بررسي ويژگي ها و جنبه‌هاي روانشناختي مشترك شعر و معماري دورۀ اصفهاني به اين نتيجه رسيده ايم كه علاوه بر مسائل اجتماعي كه شعر و معماري را در دورۀ صفويان تحت تأثير قرار داده، برخي جنبه‌هاي روانشناسي نيز در اين دوره بر سبك شعر و معماري اين دوره اثر گذاشته است.يافته ها: با توجه فراگير شدن شعر و هنر در بين مردم و خروج آن از دربار، نشانه‌هاي برون‌گرايي در شعر و هنر اين دوره ديده مي‌شود و بازنمود آن، توجه به سلايق فكري و تخيّلي عامۀ مردم به جاي در نظر گرفتن عقايد حاكمان است كه اين امر در قالب مؤلفۀ «علاقۀ اجتماعي» از نظريه آلفرد آدلر قابل بررسي است. همين امر باعث شد تا شعر و معماري اين دوره به جاي تخصصي شدن و سفارشي شدن، عمومي شده و بر اساس سليقۀ فكري و خيالي و عاطفي عامۀ مردم تكوين يابد.نتيجه‌گيري: جنبۀ رواشناختي مشترك در شعر و معماري اين دوره، توجه به باورها و عقايدي است كه در حوزۀ روانشناسي، به عنوان كهن‌الگو مطرح مي‌شوند و در قالب نظريۀ يونگ قابل بررسي هستند. اين جنبه نيز زاييدۀ عمومي شدن شعر و معماري است و در طي اين فرآيند، باورها و عقايد و كهن‌الگوهاي مشترك عامۀ مردم در شعر و معماري اين دوره نمود يافته است.