پيشگامي ‌اهل‌بيت (ع) در تنغيم و تاثير آن

تفسير صحيح و فهم دقيق قرآن، يكي از مهم‌ترين مطالب ‌اهل‌بيتb و دغدغه‌هاي دائمي مردم از زمان نزول و دريافت اين معجزه جاودان به شماره مي‌آيد. اين امر، نخست با دانش قرائت به عنوان اولين منبع تشنگان معرفت از سرچشمه كلام وحي پيوند خورده است. در اين ميان، ‌اهل‌بيتb به عنوان مفسران بي‌بديل كلام وحي، گاه از تنغيم به عنوان كاربرد آهنگين واژگان و عبارات قرآني با هدف بيان مفهوم صحيح آيات بهره برده‌اند. اين موضوع، پژوهش كتابخانه‌هاي حاضر را بر آن داشت تا با توصيف و تحليل گزارش‌هاي برجاي‌مانده از خاندان وحي، به شناسايي هويت‌ها و كاره‌هاي قرائت آهنگين در خصوصيات مختلف پرداخت. تحقيق حاضر در پرتو روايات تفسيري كه انسجامي شگفت‌انگيز ميان نظام آوايي قرآن كريم و معني‌پردازي آن وجود دارد. قرائت آهنگين كلام وحي كه خود را در گرو فراز و فرودهاي آوايي يا همان تنغيم است، افزون بر زينت بخشي به قرائت، زمينه ساز تداعي و درك بهتر مفاهيم آيات الهي مي‌شود. ائمه‌b با در نظر داشتن اين ارتباط معنادار، پيشتاز و راهگشاي مفسران در كشف مقصود خطاب از قرآن كريم كريم هم‌سنجي نغمه كلام با افاده معنادار بوده است. آنها با يادآوري اصل تبيان بودن قرآن و توانمندي كلام وحي در تبيين مراد خويش، سازواري و استواري نظام آوايي و دلالي كلام الهي را بر خوانند.