بررسي مبناي روايي شيخ طبرسي در ترجيح قرائت صحيح با تأكيد بر قرائات اهل‌بيت ع

شيخ طبرسي اختلاف در قرائت‌ها را متعلق به دوره پس از نزول قرآن مي‌داند. او با اتخاذ مبناي روايي، تلاش مي‌كند تا قرائت وحياني را به صورت قطعي تعيين يا به‌طور ظني ترجيح دهد. وي در ترجيح قرائات، نه يك‌جانبه و متعصبانه عمل مي‌كند و نه به صورت يك‌طرفه قرائات ديگر را ناديده مي‌گيرد؛ بلكه گاهي قرائات ديگري را بر قرائت اهل‌بيتb ترجيح مي‌دهد و دلايل آن را نيز بيان مي‌كند. اما در اكثر موارد، قرائت اهل‌بيتb را به دلايل مختلف، صحيح‌تر و ارجح‌تر مي‌داند، كه در اين پژوهش به بررسي آن پرداخته مي‌شود. هدف از اين پژوهش، شناساندن يك مبناي جديد در ترجيح قرائات از ديدگاه طبرسي است كه در هيچ منبعي به آن اشاره نشده و با توجه به وفور موارد و مثال‌هاي مرتبط در تفسير مجمع البيان ، تصميم به بررسي آن گرفته شده است. سؤال اصلي اين است كه شيخ طبرسي در ترجيح قرائت صحيح، بيشتر به كدام معيار و مبنا تكيه مي‌كند و چرا؟ اين مقاله با روش توصيفي-تحليلي به بررسي مبناي روايي شيخ طبرسي در ترجيح قرائت صحيح، با تأكيد بر قرائات اهل‌بيتb مي‌پردازد. علاوه بر توضيح اين مبنا، جايگاه آن از نظر طبرسي نيز بيان مي‌شود و سپس مصاديق آن با دلايل ترجيح ذكر مي‌گردد. در نهايت، با بررسي كتاب و نظرات طبرسي در ذيل آيات مختلف، به اين نتيجه مي‌رسيم كه شيخ طبرسي در انتخاب قرائت صحيح، بيشتر بر مبناي روايي و قرائت اهل‌بيتb تأكيد دارد و حديث و روايت اهل‌بيتb در قرائت قرآن از نظر او بالاترين و قطعي‌ترين معيار است. اين نتيجه از اينجا به دست مي‌آيد كه از ميان تمام قرائات، قرائت اهل‌بيتb فرد را از ترديد در انتخاب بهترين قرائت نجات مي‌دهد؛ زيرا بر اساس منابع معتبر و مورد تأييد مسلمانان، يعني روايات، قرآن و اجماع، اهل‌بيتb بهترين الگو و ميراث‌دار نبوت هستند و استناد به قرائات آن‌ها، بهترين گزينه در انتخاب قرائت صحيح است.