تعيين نرخ اعطاي تسهيلات در صندوق‌هاي حمايت از نوآوري با استفاده از الگوي قيمت‌گذاري دارايي‌هاي سرمايه‌اي (CAPM)

الگوهاي قيمت‌گذاري دارايي‌ها و به‌طور ويژه CAPM براي تعيين بازده موردانتظار از سهام شركت‌ها، كاربرد دارند. مي‌دانيم اين نرخ از ورودي‌هاي اصلي ارزش‌گذاري به روش تنزيل جريانات نقدي است. همچنين تعيين يك نرخ تسهيلات متناسب با خطر صنعت به‌ويژه براي شركت‌هايي كه در مراحل دوم و بعديِ جذب سرمايه قرار دارند، به حفظ و افزايش منابع صندوق تسهيلات‌دهنده كمك مي‌كند. هدف از اين پژوهش، بررسي اين موضوع است كه آيا مي‌توان به جز بتاي بازار يك عامل خطر جديد مبتني‌بر دانش‌بنيان بودن يا نبودن شركت در CAPM داشت؟ براي بررسي اين موضوع بايد ابتدا در مرحله اول (رگرسيون‌هاي سري زماني) بتاهاي هر پرتفوليو را استخراج كرد و سپس در مرحلۀ دوم (رگرسيون‌هاي مقطعي) توضيح‌پذير بودنِ پراكندگي ميانگين بازده مازاد پرتفوليوها با استفاده از ضرايب حساسيت هر پرتفوليو به عوامل خطر الگو را سنجيد. بنا بر نتايج به‌دست‌آمده عامل دانش‌بنيان بودن يا نبودن يك عامل خطر جديد نيست، اما پرتفوليوهاي دانش‌بنيان و غيردانش‌بنيان در صنايع يكسان بتاهاي CAPM متفاوتي داشته‌اند. ازاين‌رو بهتر است براي يافتن نرخ بازده موردانتظار از سهام يك شركت دانش‌بنيان، حتي‌الامكان از داده‌هاي شركت‌هاي بورسي دانش‌بنيان استفاده شود. در پايان رابطه‌اي براي انعكاس اثر بازده موردانتظار CAPM در نرخ تسهيلات‌دهي صندوق‌ها پيشنهاد شده است.