بررسي مقدار تغييرات حداكثر اكسيژن مصرفي در پاسخ به تمرين هوازي در بين حاملين ژنوتيپ‌هاي متفاوت HIF-1α

زمينه و هدف: نقش برجسته ژن HIF1α در سازگاري به تمرينات هوازي مورد تأييد قرار گرفته است. تا كنون اطلاعات دقيقي در مورد ژنوتيپ‌هاي اين ژن وجود ندارد، لذا هدف از اين مطالعه تعيين و بررسي مقدار تغييرات حداكثر اكسيژن مصرفي در پاسخ به تمرين هوازي در بين حاملين ژنوتيپ‌هاي متفاوت HIF-1α بود. روش بررسي: اين يك مطالعه نيمه تجربي از نوع توسعه‌اي و كاربردي مي‌باشد كه در سال 1400 انجام شد. در اين مطالعه 23 زن غير فعال داراي اضافه وزن(قد 2.8± 157 سانتي‌متر، وزن 1.8±74 كيلوگرم، سن 5.4 ± 38 سال، شاخص توده بدني 2.4±32 كيلوگرم بر متر مربع، انتخاب و در 8 هفته تمرين هوازي شامل هر هفته 5 جلسه و هر جلسه 30 دقيقه با شدت فزآينده(55 تا 75 درصد ضربان قلب بيشينه) شركت كردند. قبل و بعد از دوره تمرين، توان هوازي(VO2max) از طريق تست بروس اندازه‌گيري شد. نمونه بزاقي در طي 24 ساعت از همه آزمودني‌ها اخذ و جهت تعيين ژنوتيپ به آزمايشگاه منتقل شد. آزمودني‌ها در دو گروه ژنوتيپي شامل CC و CT قرار گرفتند. داده‌هاي جمع‌آوري شده با استفاده ازآزمون‌هاي آماري لوين و تي مستقل در سطح اطمينان 95 درصد تجزيه و تحليل شدند.    يافته‌ها: يافته‌ها نشان داد كه توان هوازي ژنوتيپ‌هاي CC وCT ژن HIF1- α   افزايش پيدا كرد. تفاوت معني‌داري بين دو گروه ژنوتيپي ملاحظه نشد(0.079=p و 0.544=p). هر چند تا حدي مقدار ميانگين تغييرات توان هوازي ژنوتيپ  CTبعد از 8 هفته تمرين هوازي نسبت به دو ژنوتيپ ديگر بيشتر بود، اما اين تفاوت معني‌دار نبود. نتيجه‏گيري: هشت هفته تمرين هوازي منجر به افزايش توان هوازي در زنان غير فعال چاق شد و در اين راستا، افزايش HIF1-α و  به دنبال آن القاي هايپوكسي ايفاي نقش مي كند، اما به نظر نمي‌رسد كه تفاوتي بين ژنوتيپ‌هاي مختلف ژن  HIF1- αدر اين تغييرات وجود داشته باشد.