ارتباط شفقت به خود، تاب‌آوري و دشواري تنظيم هيجاني با شكايات روان تني در دانشجويان پزشكي

زمينه و هدف: شكايات روان تني علايمي هستند كه در بدن انسان نمود پيدا مي‌كنند، ولي ريشه در فرآيندهاي روانشناختي انسان‌ها دارند. لذا هدف از انجام اين مطالعه تعيين ارتباط شفقت به خود، تاب‌آوري و دشواري تنظيم هيجاني با شكايات روان‌تني در دانشجويان پزشكي  بود. روش بررسي:  اين يك مطالعه توصيفي ـ تحليلي مي‌باشد كه جامعه آماري دانشجويان پزشكي دانشكده پزشكي دانشگاه علوم پزشكي ياسوج شاغل به تحصيل در سال 1398ـ1397 بودند كه تعداد 267 نفر به صورت در دسترس وارد مطالعه شدند. پرسشنامه شفقت به خود نف و همكاران، مقياس تاب‌آوري كونور و ديويدسون، مقياس اوليه دشواري در تنظيم هيجاني گرتز و روئمر و مقياس شكايات روان تني تاكاتا و ساكاتا براي جمع‌آوري اطلاعات مورد استفاده قرار گرفتند. داده‌هاي جمع‌آوري شده با استفاده از آزمون‌هاي آماري همبستگي پيرسون، تي مستقل، آناليز واريانس يك راهه و تحليل رگرسيون چندگانه تجزيه و تحليل شدند. يافته‌ها: ميانگين و انحراف معيار علايم روان تني در بين دانشجويان14.30 ±27.14 بود. ميزان شكايات روان تني با شفقت به خود و تاب‌آوري رابطه معكوس و معني‌دار(0.41=r  و 0.28-= r  و 0.01p ) و با دشواري در تنظيم هيجان‌ها رابطه مستقيم معني‌داري داشت(0.51=r  و 0.01p ).   نتيجه‌گيري: سه متغير شفقت به خود، تاب‌آوري و دشواري در تنظيم هيجان با شدت علايم روان‌تني همبستگي متوسط دارند و در اين ميان بيشترين ميزان همبستگي مربوط به متغير دشواري در تنظيم هيجان بود. پيشنهاد مي‌شود آموزش دانشجويان پزشكي جهت افزايش شفقت به خود، تاب‌آوري و يادگيري مهارت‌هاي مديريت هيجان انجام شود.