تجزيه‌ و تحليل مصرف برق ايران: كاربرد تحليل تجزيه شاخص و تحليل جداسازي

هدف‌ اصلي اين مقاله تجزيه‌ و تحليل مصرف برق ايران و تحليل رابطه مصرف‌ برق و رشد اقتصادي است. براي اين منظور با استفاده از رويكرد شاخص ميانگين لگاريتمي ديويژيا و داده هاي توليد ناخالص داخلي واقعي بدون نفت، مصرف برق، مصرف انرژي و ارزش‌افزوده بخش‌هاي خدمات، صنعت و كشاورزي در دوره 98-1380 مصرف برق كشور تجزيه ‌و تحليل شد و رابطه مصرف برق و رشد اقتصادي مبتني بر تحليل جداسازي بررسي شده است. بر اساس نتايج تجزيه ‌و تحليل مصرف برق، در كل دوره مطالعه، تنها اثر ساختار باعث كاهش مصرف برق شده است. مطابق نتايج تحليل ادواري، در دوره قبل از اجراي قانون هدفمندي يارانه‌ها(89-1380) مصرف برق به ترتيب به ‌واسطه دو اثر شدت و ساختار كاهش و به دليل سه اثر توليد، فعاليت و جمعيت افزايش يافته است؛ در دوره بعد از اجراي اين قانون(98-1390) تنها اثر ساختار در جهت كاهش مصرف برق عمل كرده و مصرف برق به واسطه چهار اثر فعاليت، جمعيت، شدت و توليد افزايش يافته است. بر اساس نتايج رويكرد جداسازي در تمام دوره مطالعه وضعيت جداسازي منفي رو به رشد به معناي تحقق رشد اقتصادي به قيمت افزايش بيشتر مصرف برق و آلودگي محيط‌زيست، وضعيت غالب است. بنابراين، واقعي كردن قيمت انرژي به ‌تنهايي در مديريت مصرف انرژي كارساز نيست از اين ‌رو لازم است ساير سياست‌هاي كارايي انرژي، اقتصادي و زيست ‌محيطي مكمل نيز به طور هم‌زمان اجرا شوند.