الگوي توسعه زنجيره ارزش صنعت نساجي و پوشاك ايران

هدف اين مقاله تحليل وضعيت زنجيره ارزش صنعت نساجي و پوشاك به تفكيك اجزا، استخراج چالش‌هاي صنعت نساجي و پوشاك برحسب زيربخش‌هاي مختلف آن‌ و ارائه راهكارهاي توسعه و تكميل زنجيره ارزش صنعت نساجي و پوشاك به‌منظور بهبود توان رقابت‌پذيري اين صنعت مي‌باشد. سهم 8.2 درصدي از بنگاه‌هاي صنعتي (10 نفر كاركن به بالا)، سهم 7.3 درصدي از اشتغال صنعتي و سهم 3.5 درصدي از تشكيل سرمايه ثابت نشان مي‌دهد اين صنعت را مي‌توان در زمره صنايع مهم با سرمايه‌بري پايين برشمرد كه همزمان قادر است هر سه هدف توليد صنعتي، توسعه‌اي (اشتغال‌زايي) و ارزآوري كشور را تامين نمايد. نتايج مطالعه نشان مي‌دهد مهمترين چالش صنعت نساجي و پوشاك ايران را بايد در ضعف زنجيره ارزش و همچنين نقايص ناظر بر قوانين و مقررات پشتيبان ارتقاي زنجيره ارزش در اين صنعت جستجو كرد. در اين راستا سياست‌ها و سازوكارهاي اجرايي براي توسعه صنايع نساجي و پوشاك در ايران شامل بازمهندسي ساختار زنجيره ارزش صنايع نساجي و پوشاك با حداكثر بهره‌مندي از محتواي داخلي، حمايت از انتقال فناوري و تجهيزات به اين حوزه و تجهيز آن با خدمات جانبي و پشتيبان پيشنهاد شده است.