تحليل فلسفي نظريه هاي مديريت دولتي در چارچوب پارادايم هاي جامعه شناختي

سير تحول نظريه هاي مديريت دولتي از دوران مديريت دولتي مدرن تا عصر حاضر را مي توان در چارچوب نظريه هاي مديريت دولتي كلاسيك ، مديريت دولتي نوين،  خدمات عمومي نوين و حكمراني  خوب   طبقه بندي نمود. در مقاله حاضر تلاش بر آن است تا ضمن تبيين  مباني هستي شناسي ، معرفتي شناسي ، انسان شناسي و روش شناسي نظريه هاي مديريت دولتي ، اين نظريه ها در پيوستار  جامعه شناسي نظم تا جامعه شناسي تغيير بنيادي و عيني گرايي تا ذهني گرايي مورد تجزيه و تحليل قرار گيرند . با  كنكاش در سير تحول  مباني هستي شناسي ، معرفت شناسي ، انسان شناسي و روش شناسي پارادايم ها يا شبه پارادايم هاي مديريت دولتي مي توان اظهار داشت كه در گفتمان و پارادايم هاي مديريت دولتي سنتي يا كلاسيك ، مديريت دولتي نوين يا همان نهضت هاي مديريت گرايي ،  گزاره هاي عيني گرايي ، اصالت تجربه ، انسان سلسله مراتبي و فرمانبردار و روش شناسي قانون بنياد با جهت دهي بر تعميم اصول و نظريه هاي مديريت دولتي فراسوي مرزهاي زماني و مكاني جوامع مورد توجه قرار گرفته است. پارادايم هاي خدمات عمومي نوين ، حكمراني خوب و مديريت ارزش عمومي هر چند در بخش هاي كاركردي و فني متاثر از جامعه شناسي كار كرد گرا هستند، اما در بعد هنجاري و ارزشي در چارچوب پارادايم هاي جامعه شناختي متمايل به جامعه شناسي تفسيري بوده  و در عين حال  بر نظم دهي و ثبات نسبي توام با تغييرات محدود و كنترل شده متمركز هستند. نظريه هاي  انتقادي و مديريت دولتي  فرا مدرن  با تاكيد بر گزاره هاي فرا عيني گرايي ،ساختارهاي منعطف و آزاد،  رابطه بين الاذهاني، فرا تجربه گرايي، پذيرش حق انتخاب آگاهانه و رهايي بخشي در چارچوب پارادايم انسان گرايي بنيادي مورد بررسي قرار مي گيرند.