تأثير دوركاري بر كاهش فرسودگي شغلي كاركنان در زمان محدوديت‌هاي بيماري كرونا (مورد مطالعه: دانشگاه سيستان و بلوچستان)

كرونا حقيقت ناخوشايندي است كه دوركاري يكي از پيامدهاي آن از منظر سازماني مي‌باشد. به نظر مي‌رسد كه اگر الگوي مناسبي براي دوركاري وجود داشته باشد، مي‌تواند به كاهش فرسودگي شغلي كمك كند و تهديد كرونا را به يك فرصت تبديل كند. در اين راستا، پژوهش حاضر با هدف بررسي تأثير دوركاري بر كاهش فرسودگي شغلي كاركنان دانشگاه سيستان و بلوچستان در زمان محدوديت‌هاي بيماري كرونا انجام شده ‌است. مطالعه حاضر از منظر هدف، پژوهشي كاربردي مي‌باشد كه با روش آميخته صورت گرفته است. همچنين، از نظر روش و بازه زماني گردآوري داده‌ها يك پژوهش پيمايش مقطعي است. جامعه آماري در بخش كيفي شامل 13 نفر از خبرگان تجربي و نظري در حوزه مورد مطالعه مي‌باشد. در بخش كمي نيز از ديدگاه 70 نفر از كاركنان دانشگاه سيستان و بلوچستان استفاده شده است. ابزار گردآوري داده‌ها، مصاحبه نيمه ‌ساختار يافته و پرسشنامه محقق ‌ساخته است. براي اعتبارسنجي بخش كيفي ضريب هولستي محاسبه و مقدار آن 0.717 بدست آمد. براي روايي سنجي بخش كمي نيز روايي محتوايي و روايي همگرا محاسبه شد. براي سنجش پايايي نيز آلفاي كرونباخ و پايايي تركيبي محاسبه گرديد. آلفاي كرونباخ پرسشنامه كلي 0.856 بدست آمد. براي تحليل داده‌ها در بخش كيفي از روش تحليل محتوايي با نرم‌افزار Maxqda، مدل‌سازي ساختاري-تفسيري با نرم‌افزار MicMac و در بخش كمي از حداقل مربعات جزئي با نرم‌افزار Smart PLS استفاده شده ‌است. نتايج اين پژوهش نشان مي‌دهد كه ساختار سازماني دانشگاه و زيرساخت‌هاي اجراي دوركاري، قدرت نفوذ بالايي داشته و از طريق تدوين استراتژي دوركاري بر آموزش نظام‌مند دوركاري و خط‌مشي اجرايي دوركاري تأثير مي‌گذارند و اين عوامل نيز به صورت معناداري موجب تعادل كار و زندگي در دوران همه‌گيري كرونا مي‌شوند.