نظام معنايي گردشگري از منظر قرآن كريم

گردشگري به‌ مثابه صنعت، منابع مهم درآمد و درعين ‌حال موضوعي اجتماعي و عامل مؤثر در تبادلات فرهنگي حائز جايگاه ويژه‌اي است. در اين واقعيت كه ايران اسلامي مي‌تواند از مواهب آن برخوردار بوده، يكي از مبادي يا مقاصد مهم گردشگري در منطقه باشد، ترديدي نيست؛ لكن با وجود ظرفيت‌هاي موجود روشن نيست جامعه ايراني با مقوله گردشگري بايد چه سياست و هدفي را در پيش گيرد. به نظر مي‌رسد براي دستيابي به راهكار توسعه و ارتقاي جايگاه آن، بررسي عوامل مختلف ازجمله بررسي واژگان قرآن داراي اهميت ويژه است. در قرآن واژگاني از قبيل: سير، سفر، سياحت و... وجود دارد كه هريك بار معنايي خاصي داشته و دلالت بر گردشگري مي‌كنند. بدين‌منظور واژگان قرآني با استفاده از روش معناكاوي ايزوتسو به‌عنوان پشتوانه نظري موردبررسي قرار گرفت واصول و معيارهاي قرآني نسبت به گردشگري استخراج و تحليل گرديد. باتوجه‌به جامع‌نگري قرآن نسبت به انسان، يافته‌ها حاكي از وجود معيارهايي مانند توجه به بُعد مادي و معنوي انسان، ارزش معنايي مثبت، همگاني‌بودن سفر به‌لحاظ مخاطب و زمان، هدفمندي و تكليف مداري، ابعاد فردي و جمعي، دائمي‌بودن، آمادگي مبادي و مقاصد گردشگري، نشانه‌گرفتن زندگي مادي، رد نگاه طبقاتي، آماده‌باش دفاعي، تشويق به علم‌آموزي، عبرت آموختن و.... است كه به‌كارگيري آن‌ها در برنامه‌ريزي و هدف‌گذاري درخصوص گردشگري راهكار مؤثري در توسعه آن از منظر قرآن خواهد بود