بررسي نقش شفقت به خود، احساس ارزشمندي و خشم صفت در پيش‌بيني هراس اجتماعي دانش‌آموزان نوجوان در پساكرونا

زمينه و هدف: يكي از مشكلات روانشناختي برخي از دانش‌آموزان هراس اجتماعي است كه به ميزان زيادي مي‌تواند عملكرد تحصيلي را كاهش دهد. پژوهش حاضر با هدف نقش شفقت به خود، احساس ارزشمندي و خشم صفت در پيش‌بيني هراس اجتماعي دانش‌آموزان نوجوان دختر در پساكرونا انجام شد.روش پژوهش: اين پژوهش از نوع توصيفي است كه به روش همبستگي انجام شد. جامعه آماري پژوهش متشكل از دانش‌آموزان دختر دوره دوم متوسطه اردكان در سال تحصيلي 1402-1401 بود. حجم نمونه بر اساس فرمول گرين 250 نفر تعيين و نمونه‌گيري به روش خوشه‌اي انجام شد. شركت‌كنندگان به پرسشنامه‌هاي هراس اجتماعي كانور و همكاران (۲۰۰۰)، احساس ارزشمندي روزنبرگ (۱۹۶۵)، شفقت به خود ريس و همكاران (2011) و خشم صفت اسپيلبرگر (۱۹۹۰)، پاسخ دادند. داده‌‌ها با استفاده از روش همبستگي پيرسون و رگرسيون چندگانه، در سطح 0.05 و با بهره‌گيري از نرم‌افزار SPSS26 تحليل شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد بين احساس ارزشمندي و هراس اجتماعي رابطه منفي معني‌دار(0.001 P)؛ بين شفقت به خود با هراس اجتماعي رابطه منفي معني‌دار (0.001 P) و بين خشم صفت با هراس اجتماعي رابطه معني‌داري وجود دارد (0.001 P). نتايج رگرسيون چندگانه نشان داد كه ۲۵ درصد از واريانس هراس اجتماعي دانش‌آموزان نوجوان با تركيب خطي متغيرهاي شفقت به خود، احساس ارزشمندي و خشم صفت پيش‌بيني مي‌شود (۵۱۲/0=R، 0/462=R2 و 4۵۱/0=R2 تعديل يافته). نتيجه‌گيري: تمركز بر مداخلات مبتني بر شفقت به خود مبتني بر احساس ارزشمندي و مديريت و ابزارگري صحيح خشم مي‌تواند با تعديل خلق و خوي و واكنش خشمگينانه در خصوص اشتباهات، هراس اجتماعي را كاهش دهد.