مدل‌ يابي ‌سرزندگي ‌تحصيلي براساس‌ درگيري ‌تحصيلي با نقش ميانجي ‌خودكارآمدي تحصيلي در دانش‌آموزان تيزهوش مدارس استعدادهاي درخشان

زمينه و هدف: هدف اين پژوهش مدل‌يابي سرزندگي تحصيلي براساس درگيري تحصيلي با ميانجي خودكارآمدي تحصيلي در دانش آموزان تيزهوش مدارس استعدادهاي درخشان بود. روش پژوهش: روش پژوهش حاضر توصيفي از نوع همبستگي با تكيه بر معادلات ساختاري بود. جامعه آماري پژوهش شامل كليه دانش‌آموزان تيزهوش دوره متوسطه اول (پايه هفتم و هشتم) مشغول به تحصيل در مدارس استعدادهاي درخشان (سمپاد) شهر اصفهان در نيمه دوم سال تحصيلي 1402- 1401 بود. نمونه به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند و در نهايت 340 نفراز دانش‌آموزان به عنوان نمونه به پرسشنامه هاي سرزندگي تحصيلي حسين چاري و دهقاني‌زاده (1391)، درگيري‌تحصيلي ريو (2013) و پرسشنامه خودكارآمدي تحصيلي مورگان – جينكز (1999) پاسخ دادند. داده ها با استفاده از تحليل معادلات ساختاري در نرم افزار ايموس23 تحليل شدند. يافته ها: براساس نتايج اين پژوهش، مدل پيشنهادي از برازش مطلوبي برخوردار بود. نتايج نشان داد كه درگيري تحصيلي هم به صورت مستقيم و هم به صورت غيرمستقيم از طريق خودكارآمدي تحصيلي بر سرزندگي‌تحصيلي اثر معناداري دارد (0/05 P). و اين نقش با ميانجي‌گري خودكارآمدي تحصيلي برجسته تر نيز مي‌شود. نتيجه گيري: با توجه به ارتباط مثبت و معنادار درگيري تحصيلي با سرزندگي تحصيلي و تأييد نقش ميانجي خود كارآمدي تحصيلي، در اين زمينه پيشنهاد مي‌شود. به منظور افزايش سرزندگي تحصيلي دردانش‌آموزان تيزهوش ضمن توجه به افزايش درگيري‌ تحصيلي بر افزايش خودكارآمدي تحصيلي نيز در اين گروه تمركز شود. در اين زمينه توانمندسازي دانش آموزان و همچنين جلسات آموزشي فوق برنامه با تمركز بر متغيرهاي فوق الذكر اهميت دارد.