احزاب سياسي و حكمراني امنيتي در جمهوري اسلامي ايران

طرح الگوي حكمراني امنيتي در چند دهه اخير (مشاركت بخش‌هاي عمومي و خصوصي در كنار دولت براي تأمين امنيت) و فوايد و آثار آن در كاهش هزينه‌هاي تأمين امنيت از سوي جامعه سياسي، برخي از محققان امنيتي-سياسيِ كشورهاي مختلف را واداشته تا در مورد كم‌وكيف، راه‌ها، عوامل و بسترهاي تحقق آن به تحقيق و جست‌وجو بپردازند. گرچه به لحاظ نظري و كاربردي، مطالعات اندكي در خصوص عوامل و بسترهاي تحقق آن صورت پذيرفته، اما به‌نظر مي‌رسد يكي از عوامل و بسترهاي مهم تحقق اين امر در جوامع سياسي مختلف (ازجمله ايران)، توسعه احزاب سياسي و نقش‌آفريني آن‌ها در اين مهم باشد. اين نوشتار باهدف بررسي نقش احزاب در تحقق حكمراني امنيتي و با طرح سؤال از مناسبات اين دو، بر اين فرض است كه احزاب سياسي با كارويژه‌هايي همچون افزايش مسئوليت‌پذيري، فرهنگ‌سازي، ايجاد هماهنگي بين دستگاه‌ها و نهادهاي تأمين امنيت (به‌عنوان بسترهاي تحقق حكمراني امنيتي)، ازيك‌سوي، و افزايش مشاركت بخش‌هاي خصوصي و عمومي، تجميع منابع تأمين امنيت، ارتقاء سياستگذاري‌ها و تصميمات غيرمتمركز و غيره (به‌عنوان شاخص‌هاي حكمراني امنيتي)، ازسوي‌ديگر، در تحقق الگوي حكمراني امنيتي نقش بسزايي دارند. نوشتار حاضر، علاوه بر دست‌يافتن به نتايج فوق از رهگذر روش تبيني-علي و با رويكرد ساختار-كارگزار، داراي نوآوري‌هاي نظري و تطبيقي براي تحقيقات مرتبط در آينده و نيز كاربست آن براي كارگزاران سياسي-امنيتي خواهد بود تا از رهگذر آن، مسائل امنيتي و شيوه‌هاي تأمين ان را با نگاهي نو و عملياتي جست‌وجو كنند.