گذار از الگوي كلاسيك كنش تروريستي به پسامدرن (مطالعه موردي: ايران)

در مقاله حاضر، ضمن توضيح چيستي «تروريسم پسامدرن»، به تبيين تحول الگوي كنش تروريستي در جامعه ايراني در گذار از الگوي كلاسيك (از دهه ۴۰ تا ۶۰ ه. شمسي) كه مصداق بارز آن «سازمان مجاهدين خلق» بود، به پسامدرن (از انتهاي دهه ۷۰ شمسي تا كنون) كه مصاديق آن را مي‏‌توان گروه‏‌هايي همچون «ري‏استارت»، «تندر» و «ايرانارشيسم» دانست و تكنيك‌‏هاي متناسب با «ضد تروريسم پسامدرن» در چارچوب مطالعات تروريسم مي‏‌پردازيم. در مقام تعريف عملياتي و در واقع، فرضيه مقاله، مي‌‏توان گفت ويژگي‏‌هايي كه تروريسم پسامدرن را از گونه‏‌هاي پيشين تروريسم متمايز مي‏‌كند، عبارتند از هويت‏‌محوري در مقام انگيزه، جهاني‏‌بودن در مقام گستره عمل و شبكه‌‏اي‌‏بودن و مجازي‏‌بودن در مقام سازمان‏دهي.بر اين اساس، مقاله در مقام سازمان‏دهي به دو بخش مشخص تقسيم مي‏‌شود. بخش نخست، به تبيين تعابير، تعاريف و الگوهاي كنش تروريستي اختصاص دارد و بخش دوم به شرح تحول الگوي كنش تروريستي پس از پيروزي انقلاب اسلامي و در دوران جمهوري اسلامي مي‏‌پردازد. روش پژوهش در اين مقاله تبييني، روش گردآوري داده‌‏ها كتابخانه‌‏اي و روش تجزيه و تحليل داده‏‌ها، كيفي است. روش پژوهش تبييني است؛ چراكه مقاله در پي پاسخ به پرسش در خصوص چرايي و چگونگي گذار از تروريسم كلاسيك به تروريسم پسامدرن در جامعه ايراني است. روش تجزيه و تحليل داده‌‏ها نيز كيفي است؛ چراكه بخش عمده‌اي از مطالعات مربوط به تأثير ايدئولوژي، دين، فرهنگ، سياست، اخلاق و مانند آن را كه بر رفتار انسان تمركز دارند، تنها مي‌توان با استفاده از روش تجزيه و تحليل كيفي و عقلي، تجزيه و تحليل كرد و مقاله حاضر نيز چرايي و چگونگي تحول الگوهاي كنش تروريستي در جامعه ايراني را از طريق تحليل تأثيرگذاري مقولات ايدئولوژيك و معناپايه تبيين كرده و توضيح مي‌‏دهد.