تاثير كشت نواري پياز با شنبليله و پياز با گلرنگ در تراكم جمعيت تريپس پياز، Thrips tabaci، تنوع شكارگرهاي آن و عملكرد محصول

كشت نواري يكي از روش‌هاي رايج در كاهش جمعيت آفات و افزايش فراواني و تنوع دشمنان طبيعي در هر زيستگاه است. در اين تحقيق، اثر كشت نواري چهار رديف پياز (Allium cepa L.) با دو رديف شنبليله (Trigonella foenum-graecum L.) (4O:2F) و چهار رديف پياز با دو رديف گلرنگ (Carthamus tinctorius L.) (4O:2S) در مقايسه با تك‌كشتي پياز بر تراكم تريپس پياز، Thrips tabaci Lind.، تنوع زيستي شكارگرها، و عملكرد محصول در سال‌هاي 1401 و 1402 در قالب طرح بلوك‌هاي كامل تصادفي مورد بررسي قرار گرفت. تراكم لاروها و حشرات كامل تريپس پياز به ازاي يك گياه در هر دو كشت نواري در مقايسه با تك‌كشتي پياز كاهش قابل توجهي داشت. علاوه بر اين، شاخص خسارت برگ به ازاي يك گياه نيز در كشت‌هاي نواري كاهش معني‌داري داشت. ضريب تعيين (R2) بين شاخص خسارت برگ و وزن خشك پياز در هر بوته در هر دو كشت نواري و نيز تك-كشتي پياز معني‌دار بود. فراواني كل شكارگرها در هر دو كشت نواري، به ويژه كشت 4O:2F بيشتر از تك‌كشتي پياز بود. از سوي ديگر بيشترين مقدار شاخص تنوع شانون براي مجموعه شكارگرها در كشت نواري 4O:2F (2.13 در سال 1401 و 2.06 در سال 1402) محاسبه شد. علاوه بر آن، مقدار شاخص يكنواختي پيلو در هر دو كشت نواري بيشتر از تك‌كشتي پياز بود. همچنين، بيشترين مقدار نسبت برابري زمين (LER) در كشت نواري 4O:2F (1.33در سال 1401 و 1.26 در سال 1402) محاسبه شد. بنابراين، مي‌توان نتيجه‌گيري كرد كه هر دو كشت نواري، به ويژه 4O:2F يك راه‌كار سالم براي مديريت تريپس پياز در مزارع پياز مي‌باشد.