بررسي اندازه ذرات نانوحامل‌هاي دارويي پايه كيتوسان براي رهايش داروي ضد تومور 5 فلورواوراسيل

كيتوسان به‌عنوان زيستپليمري طبيعي به‌طور گسترده‌اي مورد استفاده قرار گرفته است. اصلاح كيتوسان براي كاربردهاي مختلف مي‌تواند به‌راحتي با توجه به گروه‌هاي فعال فراوان (NH2 و OH) در زنجيره اصلي به دست آيد. رهايش كنترل شده دارو موجب مي‌شود كه سرعت رهايش دارو براي داروهاي با رهايش طولاني، مدت قابل پيش‌بيني و تكرارپذيري داشته باشد. سـامانه‌هاي دارورسـاني تهيه‌شـده از نانـوذرات، مزاياي متعددي از جملـه بهبود كارايي و كاهـش سـميت از خود نشـان مي‌دهنـد. استفاده از سامانه‌هاي دارورساني بر پايه نانوذرات بارگذاري شده با عوامل ضد سرطان، روشي موثر براي هدف‌گيري سلول‌هاي سرطاني است. اين سامانه‌ها با قابليت نفوذ بهتر در داخل سلول‌ها، دارو را به‌صورت هدفمند در سلول‌ها تركيب مي‌كنند. همچنين، به‌دليل افزايش نفوذپذيري (EPR)، امكان تجمع بهتر داروها در محل تومور فراهم مي‌شود. در بيشتر تحقيقات اندازه ذرات مناسب براي رهايش هدفمند نانوحامل‌هاي دارويي را مقدار كمتر از 300 يا 200 نانومتر گزارش كرده‌اند. اين مقدار مناسب براي كاربرد رهايش دارو براي انتشار در بين بافت‌ها است و باعث ايجاد اثر افزايش نفوذپذيري مي‌شود. اين مطالعه براي اولين بار به بررسي و تحليل اندازه ذرات و پتانسيل زتا(بار سطحي) نانوحامل‌هاي دارويي پايه كيتوسان از طريق آزمون‌هاي پراكنش نوري ديناميكي و ميكروسكوپ الكتروني در بهبود رهايش داروي ضد تومور 5 فلورواوراسيل مي‌پردازد.