مروري بر رئولوژي مواد منفجره پيوندي با پليمر

امروزه مواد منفجره پيوندي با پليمر در صنايع دفاعي و تجاري كاربرد گسترده‌اي دارند. در اين نوع مواد منفجره، مقادير بسيار بالاي بلورهاي انفجاري (حدود 90% وزني) با محمل‌هاي پليمري (حدود 10%) احاطه شده‌اند كه منجر به كاهش حساسيت و افزايش ايمني قابل توجه حين كاربري و انبارداري مي‌شود. اين آميزه‌ها به روش‌هاي متفاوتي همچون فشاري، ريخته‌گري، اكستروژن و تزريق قالبگيري مي‌‌شوند. مطالعه رئولوژي اين آميزه‌هاي با درصد بالاي جامد، منجر به يافتن روش مناسب كنترل كيفيت در مراحل مختلف توليد مي‌شود. در ابتدا به مرور مطالعات انجام ‌شده پيرامون جايگزين‌هاي شبيه‌ساز رفتار رئولوژيكي مواد منفجره همچون دكلران،كربنات‌كلسيم، شكر و ... پرداخته شد. رفتار عمومي آميزه‌هاي شبيه‌ساز همچون تنش تسليم، وابستگي به نرخ برشي، وابستگي به زمان و ... با آميزه‌هاي انفجاري اصلي مقايسه شد. نتايج نشان داد باوجود مشابهت‌ در برخي از رفتارهاي رئولوژيكي، امكان پيش‌بيني و مطالعه همه رفتارهاي رئولوژيكي آميزه‌هاي انفجاري پيوندي با پليمر با استفاده از مواد شبيه‌ساز وجود ندارد. در ادامه عوامل تأثيرگذار بر رئولوژي آميزه‌هاي منفجره پيوندي با پليمر، همچون توزيع اندازه ذرات بلورهاي انفجاري، اصلاح سطح بلورهاي انفجاري، حضور نرم‌كننده و . . . مرور شد. بررسي منابع علمي نشان داد استفاده از توزيع پهن اندازه ذرات بلورهاي انفجاري نسبت به توزيع باريك منجر به كاهش قابل توجه گرانروي و وابستگي به نرخ برشي و زمان آميزه شد. عدم برهم‌كنش‌هاي نيرومند ميان ذرات بلوري و محمل پليمري منجر به عدم مشاهده رفتار شبه‌جامد حتي در 85% وزني از بلورهاي انفجاري همچون اكتوژن در بستر پلي‌بوتادين‌خاتمه يافته با هيدروكسيل مي‌شود.