مقايسه اثربخشي آموزش مهارت‌هاي خودتعيين‌گري و آموزش كيفيت زندگي اسلامي بر تاب‌آوري و بهزيستي روان‌‌شناختي

زمينه و هدف: بيماري يك عضو خانواده كل خانواده را درگير و سبك زندگي آن‌ها را تغيير مي دهد. پژوهش حاضر، مقايسه اثربخشي آموزش مهارت‌هاي خودتعيين‌گري و آموزش كيفيت زندگي اسلامي بر تاب آوري و بهزيستي روان‌‌شناختي مراقبان اصلي بيماران رواني مزمن شهرستان بروجن بود.مواد و روش ها: مطالعه حاضر، نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون- پس‌آزمون- پيگيري و گروه گواه بود. جامعه آماري شامل كليه مراقبان اصلي بيماران مزمن رواني تحت‌نظر مراكز بهزيستي و توانبخشي شهرستان بروجن به تعداد 550 نفر بود. 60 مراقب اصلي بيماران مزمن رواني با استفاده از روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب و سپس از طريق جايگزيني تصادفي در دو گروه آزمايش (آموزش مهارت‌هاي خودتعيين‌گري و آموزش كيفيت زندگي اسلامي) و يك گروه گواه گمارده شدند و در طول زمان سه ماهه به مدت 19 جلسه 90 دقيقه‌اي مورد آموزش قرار گرفتند. ابزارهاي پژوهش، شامل پرسش‌نامه‌هاي تاب‌آوري (كانر و ديويدسون، 2003) و بهزيستي روان‌‌شناختي (ريف، 1989) بود.يافته ها: نتايج نشان داد اثربخشي آموزش مهارت‌هاي خودتعيين‌گري و آموزش گروهي كيفيت زندگي اسلامي بر افزايش تاب آوري (0/05 P) معنادار و ميزان اثربخشي آموزش گروهي كيفيت زندگي اسلامي بيشتر از آموزش مهارت‌هاي خودتعيين‌گري بود. هم‌چنين، اثربخشي آموزش مهارت‌هاي خودتعيين‌گري و آموزش كيفيت اسلامي بر افزايش بهزيستي روان‌شناختي (0/05 P) معنادار و ميزان اثربخشي آموزش كيفيت زندگي اسلامي بيشتر از آموزش مهارت‌هاي خودتعيين‌گري بود.نتيجه‌گيري: آموزش مهارت‌هاي خودتعيين‌گري و آموزش كيفيت زندگي اسلامي مي توانند ميزان تاب آوري و بهزيستي روان‌شناختي مراقبين اصلي بيماران رواني مزمن را بهبود بخشند.