بررسي تأثير يك دوره تمرين هوازي بر مالون دي‌آلدهيد، سوپراكسيدديسموتاز و گلوتاتيون پراكسيداز بافت قلب رت‌هاي نر مبتلا به ديابت

زمينه و هدف: كم‌تحركي در بروز ديابت و استرس اكسيداتيو بافت‌ها نقش دارد، هدف اين مطالعه، بررسي تأثير يك دوره تمرين هوازي بر مالون دي آلدهيد، سوپراكسيد ديسموتاز و گلوتاتيون پراكسيداز بافت قلب رت‌هاي نر مبتلا به ديابت بود.مواد و روش ها: 44 رت نر نژاد ويستار (200 تا 250 گرم) به‌‌صورت تصادفي به چهار گروه 10تايي سالم، ديابتي، تمرين‌ هوازي و ديابت+ تمرين‌ هوازي تقسيم شدند. پس از 12 ساعت محروميت از غذا، با تزريق درون صفاقي STZ القاي ديابت براي گروه‌هاي ديابتي انجام شد. گروه‌هاي تمريني (5 روز در هفته، به مدت 6 هفته) به تمرين هوازي پرداختند. 48 ساعت پس از اتمام پروتكل، حيوانات بيهوش شدند و بافت قلب خارج شد. از روش الايزا براي سنجش مقادير سوپراكسيدديسموتاز، مالون دي آلدئيد و گلوتاتيون پراكسيد استفاده شد. با آزمون‌هاي آنواي يك‌طرفه، تعقيبي توكي، نرم‌‎افزار SPSS و GraphPad داده‌ها تجزيه‌وتحليل شدند. يافته ها: نتايج نشان داد سوپراكسيد ديسموتاز و گلوتاتيون پراكسيد در گروه ديابت به‌طور معني‌داري كمتر از گروه كنترل، تمرين و ديابت+تمرين بود (0/0001 p). سوپراكسيد ديسموتاز و گلوتاتيون پراكسيد در گروه ديابت+تمرين نسبت به گروه تمرين و كنترل به‌طور معني‌داري بيشتر بود (0/0001 p). مالون دي آلدئيد در گروه ديابت نسبت به گروه ديابت+تمرين، گروه تمرين و گروه كنترل به‌طور معني‌داري بالاتر بود (0001/0 p). مالون دي آلدئيد در گروه ديابت+تمرين نسبت به گروه ديابت و كنترل به‌طور معني‌داري بيشتر بود (0001/0 p).نتيجه‌گيري: انجام تمرين هوازي از طريق كاهش استرس اكسيداتيو مي‌تواند تأثير مطلوبي بر بافت قلب در رت‌هاي مبتلا به ديابت داشته باشد.