تعيين اثربخشي مدل درماني فرايند تثبيت مجدد (TRP) بر كاركردهاي اجرايي، انعطاف‌پذيري عصب‌شناختي و طرحواره‌هاي مرتبط با اختلال افسردگي در جانبازان اعصاب و روان بالاي 25 درصد

زمينه و هدف: اختلال افسردگي اساسي با نقايص شناختي و عملكرد اجرايي همراه است. هدف اين مطالعه تعيين ميزان اثربخشي آموزش مدل درماني فرايند تثبيت مجدد بر كاركردهاي اجرايي، انعطاف‌پذيري عصب‌شناختي و اصلاح طرحواره‌هاي مرتبط با اختلال افسردگي در جانبازان اعصاب و روان بالاي 25 درصد بود.مواد و روش ها: روش مطالعه نيمه‌آزمايشي در قالب طرح پيش‌آزمون- پس‌آزمون و دوره پيگيري 45 روزه بود. از بين50 نفر جانباز اعصاب و روان بالاي 25 درصد كه سابقه بستري در بيمارستان نيايش تهران را داشتند، تعداد40 نفر پس از تخصيص تصادفي در گروه آزمايش و كنترل، به مدت 12 جلسه90 دقيقه‌اي در هفته يك بار به مدت 3 ماه تحت مداخله قرارگرفتند. ابزار پژوهش عبارت بودند از پرسش‌نامه افسردگي بك (1996)، طرح‌واره‌هاي هيجاني ليهي (2002)، كارت‌هاي ويسكانسين (2008)، آزمون استروپ رنگي (1935) و پرسش‌نامه انعطاف‌پذيري شناختي دنيس وندروال (2010). داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار 24spss تجزيه و تحليل شد.يافته ها: نتايج تحليل واريانس مختلط با اندازه‌گيري مكرر نشان داد كه آموزش مدل درماني تثبيت مجدد بر كاركردهاي اجرايي، انعطاف‌پذيري عصب‌شناختي و طرحواره‌هاي هيجاني افراد نمونه به‌طور معناداري اثربخش بوده است. اين نتيجه در مرحله پيگيري نيز دوام داشت (0/05 P).نتيجه‌گيري: مدل درماني فرايند تثبيت مجدد با اصلاح حافظه آسيب‌زا و كاهش علايم افسردگي، موجب بهبود عملكرد ‌اجرايي، افزايش انعطاف‌پذيري عصب‌شناختي و اصلاح طرحواره‌هاي سازگار و ناسازگار در جانبازان بالاي 25 درصد مؤثر واقع شد.