نقش هوش معنوي و فرهنگي در پيش ‌بيني تفكر راهبردي دانشجويان

مقدمه: با توجه به اهميت تفكر راهبردي، شناسايي و تقويت عوامل مؤثر بر آن ضروري به نظر مي‌رسد؛ بنابراين مطالعه حاضر با هدف نقش هوش معنوي و فرهنگي در پيش‌بيني تفكر راهبردي دانشجويان انجام شد. روش كار: مطالعه حاضر توصيفي توصيفي- همبستگي بود. جامعه پژوهش شامل تمامي دانشجويان مشغول به فعاليت در پارك علم و فناوري و واحدهاي فناور وابسته به پارك علم و فناوري خراسان جنوبي در سال 1398 بودند، 144 نفر دانشجو بر اساس جدول گجرسي و مورگان به شيوه نمونه‌گيري در دسترس بر اساس ملاك ورود و خروج انتخاب و به پرسش‌نامه‌هاي هوش معنوي كينگ (2008)، هوش فرهنگي آنگ و همكاران (2004) و تفكر راهبردي گلدمن (2006) پاسخ دادند. در تحليل داده­ها از آزمون همبستگي پيرسون و رگرسيون چندگانه با نرم‌افزار SPSS نسخه 22 در سطح معني داري(0.05 p) استفاده شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه بين مؤلفه‌هاي هوش معنوي و فرهنگي با تفكر راهبردي دانشجويان رابطۀ معنادار وجود داشت (0.01 P). بر اساس نتايج رگرسيون، هوش معنوي، 52/7 درصد و مؤلفه‌هاي هوش فرهنگي 46.7 درصد از واريانس تفكر راهبردي دانشجويان را پيش‌بيني كردند. نتيجه‌گيري: با توجه به نتايج اين پژوهش مي‌توان گفت كه از طريق هوش معنوي و فرهنگي مي‌توان تفكر راهبردي دانشجويان را پيش بيني نمود، بنابراين لازم است متصديان نظام آموزشي به نقش هوش معنوي و فرهنگي دانشجويان در تفكر راهبردي توجه ويژه داشته باشند.