بررسي ارتباط درك نقش پرستاران در قبال خانواده با ميزان رضايتمندي و نگراني خانواده بيماران بستري در بخش مراقبت ويژه

مقدمه: بستري شدن بيمار در بخش مراقبت هاي ويژه، خانواده ها را در گردبادي از استرس عاطفي قرار مي دهد. با توجه به اهميت رسيدگي پرستاران به نيازها و نگراني هاي اين خانواده ها، در اين مطالعه ارتباط درك نقش پرستاران در قبال خانواده با ميزان رضايتمندي و نگراني خانواده در بخش مراقبتهاي ويژه مورد بررسي قرار گرفت. روش كار: اين پژوهش يك پژوهش مقطعي (توصيفي- تحليلي) بود. جامعه آماري كليه خانواده هاي بيماران بزرگسال بستري در بخش مراقبت هاي ويژه بيمارستان هاي شهرستان گنبد (1400-1399) بود. 140 نفر به روش نمونه گيري در دسترس وارد مطالعه شدند. ابزار گردآوري اطلاعات، پرسشنامه درك اعضاي خانواده از نقش پرستاران بخش ويژه، پرسشنامه نگراني و پرسشنامه رضايتمندي خانواده بيماران بستري در بخش مراقبت ويژه بود. داده ها با استفاده از آمارهاي تي مستقل، آنووا، ضريب همبستگي پيرسون و ضريب رگرسيون خطي با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 22 تحليل شد. سطح           معني داري 0.05 در نظر گرفته شد. يافته ها: از خانواده ها، 75 درصد با ميانگين و انحراف معيار 1.11±3.04 بيشترين درك را از نقش پرستاران در قبال خانواده داشتند. ميانگين و انحراف معيار رضايتمندي خانواده 20.87±73.98 به دست آمد. درك خانواده از نقش پرستاران در قبال آنها با رضايتمندي همبستگي مثبت ضعيفي را نشان داد (0.250=r  و 0.002=p). همچنين، نگراني قادر به تبيين درك خانواده از نقش پرستاران نبود. نتيجه گيري: نتايج اين پژوهش نشان مي دهد درك خانواده از نقش پرستاران با رضايتمندي و نگراني خانواده همبستگي ضعيف دارد. پيشنهاد مي شود در تحقيقات آتي اين كه خود پرستاران وظايف خود در قبال خانواده را چگونه درك مي نمايند، مورد بررسي قرار گيرد.