اثربخشي آموزش طرحواره‌درماني بر نگراني و نشخوار ذهني دانشجويان موسيقي

مقدمه: امروزه موسيقي‌دانان به دليل كم اهميت شدن شغلشان در ايران، افكار و هيجانات منفي بسياري را تجربه مي‌كنند. نشخوار ذهني و نگراني در جامعه‌ي هنرمندان به ويژه هنرمندان عرصۀ موسيقي مواردي رايج است. اين مهم، ارتباط بالايي با سلامت روان و كيفيت زندگي آن‌ها دارد. بنابراين، پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي آموزش طرحواره‌درماني بر نشخوار ذهني و نگراني دانشجويان موسيقي انجام شد روش كار: پژوهش حاضر، نيمه ‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون - پس‌آزمون و پيگيري دو ماهه با گروه كنترل بود. به روش نمونه‌گيري در دسترس، 72 آزمودني از ميان دانشجويان موسيقي شهر شيراز در سال 1402 انتخاب و به صورت تصادفي در هر گروه 36 آزمودني قرار داده شد. آزمودني‌ها در مرحلۀ پيش‌آزمون – پس‌آزمون و پيگيري با پرسشنامۀ نشخوار ذهني (RRS) و پرسشنامۀ نگراني ايالت پنسيلوانيا (PSWQ) مورد ارزيابي قرار گرفتند. گروه‌ آزمايش، طي 8 جلسۀ 90 دقيقه‌اي بر اساس پروتكل طرحواره‌درماني Young و همكاران تحت آموزش قرار گرفت. داده‌هاي به دست آمده در نرم‌افزارSPSS - 26  با روش آماري تحليل كوواريانس چندمتغيره تجزيه و تحليل شدند.يافته‌ها: بين گروه آزمايش و كنترل از نظر سن، جنسيت و تأهل تفاوت معناداري وجود نداشت (05/0 P). برنامۀ آموزش طرحواره‌درماني منجر به كاهش نشخوار ذهني و نگراني در پس‌آزمون و پيگيري گرديد (001/0=P). بيش‌ترين اندازۀ اثر در پس‌آزمون به ترتيب مربوط به نشخوار ذهني (2/25 درصد) و نگراني (24 درصد) و در پيگيري نيز به همان ترتيب (8/32 درصد) و (1/26 درصد) بود. نتيجه‌گيري: بنابر نتايج به دست ‌آمده، برنامۀ آموزش طرحواره‌درماني منجر به كاهش نشخوار ذهني و نگراني در دانشجويان موسيقي شهر شيراز گرديد و پيشنهاد مي‌شود از اين برنامۀ آموزشي جهت توانبخشي دانشجويان موسيقي استفاده شود.