كاربست نظريه انتقادي در چرخه سياست‌گذاري آموزش‌وپرورش

سياست‌گذاري عمومي به معناي دولت در اجرا است؛ يعني در موضوعات عمومي، دولت چه تصميماتي براي چه گروه‌هايي با چه ابزارهايي مي‌گيرد و چه نتايجي از اين تصميمات حاصل مي‌كند. سياست‌گذاري آموزش به معناي طراحي و اجراي سياست‌هايي است كه دولت در زمينه آموزش به كار مي‌گيرد. آموزش، نهاد جامعه‌پذيري براي دولت است و به همين علت دولت‌ها از آموزش به‌عنوان كالايي عمومي در راستاي بازتوليد مشروعيت استفاده مي‌كنند. بررسي سياست‌گذاري آموزش فراتر از رويكردهاي پوزيتيويستي مرسوم در علم سياست‌گذاري عمومي، با بهره‌گيري از نظريات انتقادي در علم نظري سياست، هدف اين مقاله است. بدين منظور با استفاده از روش انتقادي سعي شده است چرخه سيستمي سياست‌گذاري آموزش بر اساس نظريه انتقادي نظم بخشي شود. چرخه سيستمي سياست‌گذاري مراحلي از قبيل ورودي سيستم، طراحي، اجرا، خروجي، ارزيابي و بازخورد دارد كه در اين مقاله سعي شده است با بهره‌گيري از نظريه‌هاي انتقادي يورگن هابرماس، پي‌ير بورديو و لوئي آلتوسر چرخه سيستمي سياست‌گذاري آموزش از منظر انتقادي بررسي شود. يافته‌هاي مقاله نشان مي‌دهد نظريه انتقادي، رويكردي است در پاسخ به ناكارآمدي‌هاي نظريه مرسوم پوزيتيويستي و سعي مي‌كند با اصطلاحات حوزه عمومي، خرد ارتباطي، ميدان‌هاي قدرت و سازوبرگ ايدئولوژيك حكومت، فضايي جديد براي سياست‌هاي آموزشي سامان دهد.