فناوري‏هاي نوين: متافيزيك جديد دانش و پداگوژي

يكي از پيامدهاي مهم فناوري‏هاي نوين، تغيير در ماهيت و معناي دانش و ايجاد متافيزيك جديد براي دانش است به گونه‏اي كه ماهيت و معناي جديدي از دانش پديدار مي‏شود كه اين تغييروتحول به نوبه خود استراتژي‏ها و روش‏هاي ياددهي و يادگيري (پداگوژي) را تحت تأثير قرار مي‏دهد. هدف اين مقاله بررسي چندوچون اثرگذاري فناوري‏هاي نوين بر ماهيت و معناي دانش از يك سو و تبيين ويژگي‏ها و مؤلفه‌هاي پداگوژي همسو با فناوري‏هاي نوين و همچنين بررسي انواع پداگوژي متأثر از متافيزيك نوين دانش و دلالت‏هاي آن براي ياددهنده و يادگيرنده در فرايند تدريس از سويي ديگر است. روش مورد استفاده در ابتدا مفهوم‏پردازي و سپس نومفهوم‏پردازي است. يافته‌ها حاكي از آن است كه فناوري نوين داراي سه قابليت: 1. توليد فولدهاي افقي و درنتيجه تغيير در روابط دانش 2. توليد فضاي ابرمتني و فضاي بينامتني و درنتيجه تغيير در سبك دانش 3. ايجاد قابليت نقشه‏گذاري و سپس تغيير در خروجي دانش است. تغيير ماهيت پداگوژي به تناسب تغيير در روابط، سبك و خروجي دانش، امري بديهي است. همچنين گذار از مقولات هستي‏شناختي به معرفت‏شناسي و سپس از معرفت‏شناسي به پديدارشناسي و درنهايت از مقوله پديدارشناختي به روش‏شناسي از نتايج اين مقاله است.