تحليل ميدان مديريت و رهبري آموزشي در پيوند با قدرت و مذهب در تاريخ اجتماعي ايران بر اساس انديشه بورديو

هدف اصلي اين پژوهش، تحليل ماهيت خرده ميدان مديريت و رهبري آموزشي در پيوند با ميدان قدرت و مذهب در دوره هاي تاريخي ايران در چهارچوب نظريه ميدان بورديو مي‌باشد. لذا با استفاده از روش پژوهش اسنادي و با تكنيك تحليل مضمون منطبق بر رويكرد برون و كلارك و مدل آترايد استرلينگ، تاريخ اجتماعي ايران در دو دوره پيش از اسلام (ايران باستان) و پس از اسلام (تا اواسط دوره قاجار و تحولات جديد آموزشي) مورد مطالعه قرار گرفت. نتايج نشان داد كه در دوره باستان مديريت و رهبري آموزشي در قالب سلسله‌مراتب موبدان زرتشتي با ميزان متفاوت سرمايه‌هاي فرهنگي تجسم‌يافته انحصاري، سرمايه‌هاي اجتماعي اشرافي و سرمايه نمادين حاصل‌شده از موقعيت سياسي ظهور كرد كه توارث حرفه‌اي محدود در طبقات اجتماعي، مشخصه بارز اين خرده ميدان بود. مهمترين كاركرد اين ميدان، تسلط معرفت‌شناختي، محدودسازي طبقاتي معرفت و بازتوليد طبقات مبتني بر مديريت نظام ارزشي بود. در دوره اسلامي به دليل كاهش پيوند ميدان قدرت و مذهب و همچنين استقلال نسبي ميدان آموزش به‌ويژه در دوره‌هاي شكوفايي، مديريت و رهبري آموزشي به كاركرد تخصصي و ذاتي خويش نزديك شد. علماي سرشناس مذهبي در قامت متولي وقف يا نماينده حاكميت بر اساس شرايط حرفه‌اي خويش و بر مبناي سرمايه فرهنگي، مديريت آموزش را بر عهده گرفتند. كاركرد اين ميدان بر اساس ميزان استقلال آن قابل تبيين است.