نقدي بر سياست خصوصي‌سازي تربيت مدرسه‌اي در نظام آموزشي ايران

چندين دهه اخير خصوصي‌سازي در حكمراني تربيت  مدرسه‌اي موردتوجه سياست‌گذاران نظام‌هاي تربيت مدرسه‌اي  جهان بوده است. در ايران نيز بعد از انقلاب اسلامي با تصويب قانون مدارس غيرانتفاعي در سال 1367 موردتوجه قرارگرفته است. هدف اين مطالعه شناسايي و نقد پيامدهاي سياست خصوصي سازي در زيست بوم تربيت مدرسه‌اي ايران  است كه با روش نقد انجام شده است.  بر اساس يافته‌هاي  اين پژوهش  سياست خصوصي‌سازي  در نظام تربيت  مدرسه‌اي  ايران نتوانسته است به بهبود كيفي تربيت در مدارس دولتي منجر شود و بعد از سي‌وپنج سال كه از اجراي آن مي‌گذرد، نظام تربيت  مدرسه‌اي  همچنان داراي كسري بودجه و فقر كيفيت است. از سوي ديگر خصوصي‌سازيِ تربيت  مدرسه‌اي    حمايت كننده  جريان توسعه شكاف اجتماعي و بازتوليد اختلاف طبقاتي  شده  است. هم‌چنين سياست خصوصي‌سازي اين امكان را دارد كه اهداف اجتماعي نظام تربيت  مدرسه‌اي كشور را تهديد و تخريب نمايد. لذا لازم است سياست خصوصي‌سازي در توزيع تربيت  مدرسه‌اي به‌عنوان يك خير عمومي موردبازنگري قرارگرفته و با بنيان‌هاي فرهنگي و تجارب تاريخي كشور تناسب بيشتري پيدا كند. از اين رو پيشنهاد مي‌شود كه در سياست‌هاي كلان توزيع خير تربيت مدرسه‌اي چرخشي آرام از خصوصي سازي به سمت دولتي – خيريه‌اي سازي صورت گيرد.