تخمين صيد بهينه ذخيره شاه ميگو خاردار (Panulirus homarus, Linnaeus, 1878) در آب هاي شمالي درياي عمان (استان سيستان و بلوچستان)

هدف از اين مطالعه، توسعه چارچوبي است كه به بررسي روند صيد و برآورد محدوده صيد بهينه ذخيره شاه ميگو خاردار (P. homarus) با جمع آوري اطلاعات صيد اين گونه در آب هاي شمالي درياي عمان مي پردازد. دراين تحقيق، داده هاي صيد تخليه به ساحل(لندينگ) آب هاي شمالي درياي عمان( استان سيستان و بلوچستان) براي بيش از بيست سال گذشته (براساس تن) از سازمان شيلات ايران ( سال 1376الي 1399) جمع آوري شده است. ميانگين صيد براي اين دوره مورد مطالعه 6±33 تن با 95% فاصله اطمينان 39 27 تن بوده و ميزان صيد طي دوره مورد مطالعه افزايش يافته (R = 0.37) است. ميزان محاسباتي(95% حدود اصمينان) نرخ ذاتي افزايش جمعيت (r)، حداكثر محصول پايدار(MSY)، بيوماس در حداكثر محصول پايدار(BMSY)، ميزان ظرفيت برد محيطي(K) به ترتيب (0.78 -0.4) 0.56سالانه، (170- 120) 140 تن، (255- 95) 156تن، (510- 192) 313 تن بدست آمد. براساس روند نسبت ها ي B/BMSY و F/FMSY ، مي توان گفت: افزايش ميزان مرگ و مير صيادي و كاهش بيوماس موجود از سال 1394 شروع شده و همچنان ادامه دارد. اين تحقيق نشان مي دهد كه ميزان برداشت سالانه از ذخيره اين گونه به بيش از حداكثر ميزان خود رسيده و جهت كاهش ميزان صيد و تلاش صيادي بايستي تدابيري انديشيده شود.