ارزيابي و بهسازي ايمني در برابر آتش براي ساختمان هاي موجود توسعۀ يك روش مقرراتي

آتش‌سوزي همواره يك تهديد بالقوه براي جان و مال ساكنان ساختمان‌هاست. ازاين‌رو براي ايجاد شرايط ايمن در ساختمان‌ها در كشورهاي مختلف مقررات و دستورالعمل‌هاي متعددي تهيه و به كار گرفته مي‌شود. در ايران مبحث سوم مقررات ملي ساختمان به موضوع حفاظت در برابر آتش اختصاص دارد. با اين‌حال اين مبحث، همانند ساير مقررات ملي ساختمان، عمدتاً براي ساختمان‌هاي جديد به كار مي‌رود و ضوابط خاص براي ارزيابي و بهسازي ساختمان‌هاي موجود در آن وجود ندارد. از طرف ديگر، عمده‌ ساختمان‌هاي موجود كه قبل از آخرين ويرايش مبحث سوم ساخته شده‌اند، فاقد شرايط مناسب ايمني در برابر آتش‌سوزي هستند. همچنين تغييرات در ساختمان‌هاي موجود، ازقبيل تعميرات، تغيير كاربري، و افزايش بنا، ممكن است موجب كاهش سطح ايمني آتش‌سوزي در ساختمان شوند. سطح ايمني مناسب در ساختمان‌هاي مختلف، با توجه به اهميت راهبردي و عملكردي بار تصرف ساختمان و ساير شرايط، مي‌تواند تغيير كند. ازاين‌رو تدوين روش‌ها و ضوابط خاص براي ارزيابي و بهسازي ايمني در برابر آتش براي ساختمان‌هاي موجود با توجه به درجه‌ اهميت آنها، به‌منظور كاهش خسارات جاني و مالي، از اهميت زيادي برخوردار است. در اين مقاله روشي براي ارزيابي و بهسازي ايمني در برابر آتش سوزي در ساختمان‌هاي موجود عرضه شده است. اساس اين روش كاربرد اصول ارزيابي خطرپذيري حريق در ساختمان است. بدين منظور، روشي براي امتيازدهي تمهيدات محافظت در برابر آتش بيان شده است. امتياز تمهيدات در دو گروه ايمني در برابر آتش و فرار از حريقْ دسته‌بندي و براي هركدام، حداقل امتياز لازم برحسب درجه‌ اهميت ساختمان تعيين مي‌شود. متعاقباً با تعيين احتمال خطر حريق و تبعات احتمالي آن، سطح خطرپذيري تعيين و بر اين اساس، برنامه‌ عملياتي بهسازي طراحي مي‌گردد. براي تعيين هريك از سطوح خطر، ممكن است، برحسب اهميت و پيچيدگي ساختمان، از روش‌هاي تجويزي يا عملكردي (مهندسي آتش) استفاده شود.