چارچوب تأمين مسكن دائم پس از زلزله احتمالي در مناطق آسيب‌پذير شهري با رويكرد بازبهسازي (مطالعه موردي منطقه سه شهر ساري)

علي‌رغم افزايش سوانح در جهان، بازسازي پس از سانحه همچنان با معضلات فراواني همراه است. موضوع اين پژوهش در مورد رويكردي نظام‌مند براي برنامه‌ريزي پيش از زلزله است و در آن بر ايجاد تاب‌آوري از طريق استفاده از اصول بازبهسازي پس از سانحه و به‌‌كارگيري آنها در اقدامات بازسازي مسكن پس از زلزله تمركز مي‌شود.در اين مطالعه به‌منظور عرضه‌ چارچوبي براي تعريف جنبه‌‌هاي اصلي بازبهسازي و به‌‌كارگيري آن، به‌‌صورت عملي از الگوي روش‌شناسي متوالي بهره گرفته شده است. در بخش اول و اصلي پژوهش از رويكرد كيفي براي شناسايي و تفسير ابعاد اصلي تأمين مسكن دائم با رويكرد بازبهسازي در منطقه‌ سه ساري استفاده شده است. در اين بخش تحليل داده‌هاي حاصل از مصاحبه‌هاي نيمه‌ساختاريافته و مشاهدات ميداني با استفاده از تحليل محتواي كيفي انجام گرفته است و نتايج آن در بخش دوم تحقيق از طريق دريافت بازخورد از متخصصان بازسازي در دو نوبت به روش زمينه‌‌يابي سنجش كمّي شده است.چارچوب بازبهسازي مسكن، نتيجه‌ اصلي پژوهش، از چهار مقوله‌ اصلي و چهارده زيرمقوله تشكيل شده است. اين چارچوب، به‌‌منظور تأكيد بر اهميت اقدامات پيش از زلزله، با مقوله‌ كاهش خطرپذيري زلزله در ابعاد كالبدي، اقتصادي، اجتماعي ـ فرهنگي، و قانوني آغاز مي‌‌شود. سپس در مقوله‌ مشاركت جمعي به تعريف هدف مشاركت، تعيين مشاركت‌كنندگان كليدي، نوع مشاركت در مراحل مختلف بازسازي مسكن، و منابع مورد نياز آن پرداخته مي‌شود. در ادامه، ترتيبات مالي و سازماني بازسازي در دو بخش طراحي سازماني و تدارك منابع تبيين مي‌شود و الزامات طراحي و اجراي مسكن دائم در قالب چهار زيرمقوله‌ الزامات اجرايي، رويكرد طراحي، كارايي اقتصادي، و ملاحظات اجتماعي ـ فرهنگي بيان مي‌گردد. خروجي اصلي تحقيق چارچوبي منحصربه‌فرد است كه با پيش‌‌بيني نيازها و هدايت اقدامات اجرايي به برنامه‌ريزان و مجريان پروژه‌هاي بازتواني در كاهش خطرپذيري پيش از زلزله و در تسريع تأمين مسكن ايمن و توان‌پذير پس از وقوع آن كمك مي‌كند.