بررسي تاثير رهبري تحول‌گرا بر خلاقيت و نقش واسطه اي توانمندسازي روانشناختي در معلمان مقطع ابتدايي شهرستان ميامي

هدف پژوهش حاضر بررسي تاثير رهبري تحول‌گرا بر خلاقيت معلمان با نقش واسطه‌اي توانمندسازي روانشناختي بود. جامعه آماري اين تحقيق را تمامي معلمان مقطع ابتدايي شهرستان ميامي در سال تحصيلي 1403-1402 تشكيل داده‌اند كه تعداد آ‌ن‌ها حدود 300 نفر تخمين زده شد. جهت انتخاب نمونه پژوهش از روش نمونه‌گيري در دسترس استفاده شد كه از تعداد 165 پرسشنامه توزيع شده پس از كنار گذاشتن پرسشنامه‌هاي بي اعتبار و ناقص، تعداد 148 پرسشنامه مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. جهت جمع‌آوري داده‌ها از سه پرسشنامه رهبري تحول‌گرا رافرتي و گريفين (2004)، پرسشنامه خلاقيت كوالهو (2011) و پرسشنامه توانمندسازي اسپريتزر و ميشرا (1997) استفاده شد. براي بررسي فرضيات تحقيق از روش مدل‌سازي معادلات ساختاري با رويكرد حداقل مربعات جزئي استفاده شده است. براي تجزيه و تحليل داده‌ها در پژوهش حاضر از نرم‌افزارهاي SPSS23 و Smart-PLS 3.2.8 استفاده شد. يافته‌هاي پژوهش نشان داد كه رهبري تحول‌گرا بر خلاقيت و توانمندسازي روانشناختي معلمان مقطع ابتدايي شهرستان ميامي تاثير مثبت و معناداري دارد. همچنين توانمندسازي روانشناختي بر خلاقيت معلمان تاثير مثبت و معناداري دارد و نقش واسطه‌اي توانمندسازي روانشناختي در ارتباط بين رهبري تحول‌گرا و خلاقيت مورد تاييد قرار گرفت.