بررسي تفاوتهاي فارسي گفتاري و نوشتاري فارسي‌آموزان خارجي برمبناي نظريه پردازش درون‌داد

تمايز گفتار و نوشتار به عنوان دو گونه‌ي كاربردي زبان، حوزه اي بحث برانگيز در تحقيقات زبان شناسي نوين است. زبان فارسي از اين منظر به دليل اختلاف قابل توجه بين گونه هاي گفتاري و نوشتاري مي تواند از پيچيدگي هاي خاصي در امر آموزش، به خصوص در ارتباط با غيرفارسي زبان ها برخوردار باشد. از اين رو، در اين پژوهش برآنيم به بررسي ميزان استفاده از صورت هاي گفتاري در توليدات فارسي آموزان خارجي بپردازيم و به دنبال آگاهي از اين مطلب هستيم كه زبان آموزان بدون دريافت آموزش مستقيم فارسيِ گفتاري و تنها با اتكا به محيط بومي كه در آن قرار دارند تا چه اندازه مي توانند از صورت هاي گفتاري به درستي در توليدات خود استفاده كنند و آيا اين توليدات تابع الگوي خاصي هستند يا خير. نمونه هاي اين تحقيق از برون‌داد گفتاري و نوشتاري فارسي آموزان مؤسسه‌ي دهخدا در سطح مياني جمع آوري شده است. نتايج تحقيق بيانگر آن است كه زبان آموزان با وجود اين‌كه در محيط آموزشي خود در مؤسسه‌ي دهخدا تنها به روش دانشگاهي و با تمركز بر مهارت هاي خواندن و دستور آموزش ديده بودند، بدون برخورداري از آموزش مستقيم فارسي گفتاري و تنها با اتكا به محيط زبان بومي كه در آن حضور داشته اند، توانسته اند به توليد فارسي گفتاري بپردازند. و ديگر اين‌كه صورت هاي گفتاري درست بيشتر به حوزه ي واژگان تعلق دارند تا دستور. شايان ذكر است كه در تبيين داده هاي اين پژوهش از نظريه‌ي پردازش درون داد به طور عام و اصل تقدم واژه هاي محتوايي به طور خاص استفاده شده است. بررسي داده ها نمايانگر اين مطلب است كه مطابق اين نظريه، توليدات از الگوي خاصي پيروي مي كنند.