كاوشي در نحوه به كارگيري تمرينات آگاهي انگيزي در آموزش دستور زبان فارسي به غير فارسي زبانان

يكي از مهمترين مسائلي كه بر تعميق يادگيري زبان اثر مي گذارد، استفاده از تمرينات آگاهي انگيزي در فرايند آموزش دستور زبان به يادگيرندگان است. تمرينات آگاهي انگيزي ميتواند ارتباط بين دستور زبان و محيط واقعي استفادۀ آن را تسهيل كند. اين مقاله، به بررسي چگونگي استفاده از تمرينات آگاهي انگيزي در مجموعه كتابهاي آموزش زبان فارسي به غيرفارسي زبانان پرداخته است. در اين راستا، سه ساختار دستور زباني مشترك، بين متداولترين مجموعه كتابهاي آموزش زبان فارسي در ايران به صورت تصادفي انتخاب و بررسي شدند. طبق نتايج اين بررسي، الگوي اصلي آموزش دستور زبان در اين كتابها، روش ارائه – تمرين است كه منجر به سطح بالايي از درستي در توليد ساختارهاي دستور زباني مي شود. اين كتابها روش استنتاجي را به كار مي برند و به دنبال ايجاد آگاهي انگيزي نيستند. اگرچه روش استنتاجي باعث سرعت در آموزش مي شود و توضيحات دقيق تري را در بر دارد؛ اما اين نكتة منفي را ترويج مي كند كه يادگيري دستور زبان، مستلزم تعامل يادگيرندگان با مطالب كتابهاي آموزشي نيست. علاوه بر آن، اين كتابها نمي توانند دو سبك يادگيري تحليلي و جامع نگر را پوشش و قدرت تجزيه و تحليل يادگيرندگان را ارتقا دهند. به همين دليل، ارتقاي آگاهي طراحان كتابهاي آموزشي از توانايي هاي بالقوۀ الگوهاي ارائه دستور زبان ضروري است.