مقايسه اثربخشي تدريس مشترك دستور زبان در آموزش زبان خارجي و نگرش زبان آموزان به اين رويكرد: مورد انگليسي آموزان ايراني و فارسي آموزان غيرايراني

تدريس مشترك، روشي نوين در آموزش زبان است. براي اطمينان از اثربخشي اين شيوه‌ آموزشي بر آموزش ابعاد مختلف زبان؛ شامل دستور، واژه‌، خواندن، نوشتن و ... لازم است كارايي آن در هريك از اين زمينه‌ها بررسي شود. مطالعه‌ حاضر، به بررسي و مقايسۀ تأثير تدريس مشترك دو معلم بر آموزش دستور زبان مي پردازد.  براي اين منظور، يك كلاس از فراگيران ايرانيِ زبان انگليسي به‌عنوان زبان خارجي و كلاس ديگري از فراگيران خارجيِ زبان فارسي براي بررسي انتخاب شدند براي هر گروه، كلاسي مشابه نيز به‌عنوان گروه كنترل (شاهد) در نظر گرفته شد. كلاس‌هاي زبان انگليسي‌ توسط دو استاد ايرانيِ زبان انگليسي و كلاس‌هاي زبان فارسي توسط دو استاد ايراني، يكي متخصص زبان فارسي و ديگري مسلط به زبان انگليسي تدريس مي‌شد.  روش كار بدين‌صورت بود كه استاد اصلي مطالب جديد را به زبان خارجي ارائه مي‌كرد، سپس استادان با تقسيم زبان‌آموزان به گروه‌هاي كوچكتر، به تمرين و رفع اشكال مي‌پرداختند و استادان دوم مطالب را به زبان واسط (فارسي براي انگليسي‌آموزان و انگليسي براي فارسي‌آموزان) دوباره توضيح مي‌داد. براي پاسخ به پرسش‌ها و تحليل داده‌ها از آزمون‌هاي تي‌مستقل، كوواريانس و واريانس و نرم افزار SPSS-24 استفاده شد. يافته‌هاي اين پژوهش تطبيقي نشان داد كه  ميزان اثربخشي آموزش دستور زبان در هر دو گروه آزمون؛ نسبت به گروه‌هاي كنترل در سطح معني‌داري افزايش يافته است. تأثير اين روش در فارسي‌آموزان غيرايراني، نسبت به انگليسي‌آموزان ايراني يكسان بود. بر اساس مصاحبه‌ها، زبان‌آموزان، روش دو معلمي را روشي بسيار مؤثر و جذاب براي يادگيري مي‌دانند. بنابراين، يافته هاي پژوهش نشان‌مي‌دهد كه اين روش مي‌تواند براي زبان‌آموزان سودمند باشد.