ارزيابي وضعيت بدني و ميزان شيوع اختلالات اسكلتي- عضلاني با استفاده از روش REBA وROSA دركاركنان بيمارستان گنجويان دزفول

مقدمه: شايع‌ترين بيماري شغلي اختلالات ‌اسكلتي-عضلاني مي باشند كه با وضعيت بدني نامناسب در حين انجام وظيفه شغلي به وجود مي‌آيند. مطالعه حاضر با  هدف تعيين شيوع اختلالات اسكلتي عضلاني و ارزيابي وضعيت بدني كاركنان بيمارستان با استفاده از روشREBA و ROSA انجام شد. روش بررسي: اين مطالعه توصيفي– تحليلي بر روي 125 نفر از كاركنان درماني، پشتيباني، اداري و خدمات بيمارستان آموزشي دزفول كه به روش نمونه‌گيري تصادفي طبقه‌اي نسبي انتخاب شدند، انجام شد. ارزيابي اختلالات اسكلتي عضلاني با استفاده از پرسشنامه نورديك و جهت ارزيابي وضعيت بدني از روش REBA و ROSA استفاده شد. نرمال بودن داده‌ها با استفاده از آزمون كولموگروف – اسميرنوف بررسي شد. تحليل‌هاي آماري با نرم‌افزار SPSS نسخه 23 صورت گرفت.نتايج: ميانگين سن و سابقه كار به ترتيب برابر، 36.49 ± 8.26 و 7.33± 11.8 سال بود. بيشترين شيوع اختلالات اسكلتي عضلاني مربوط به گردن (47.7 درصد) و مچ دست (40.4 درصد) و كمترين آن آرنج(7.8درصد) بود. بر اساس امتياز REBA، 18.3 درصد از پوسچركاركنان نياز به اصلاحات آني، 37.8 درصد نياز به اصلاحات هرچه سريع‌تر داشتند. طبق امتياز ROSA، در 75.8 درصد از وظايف بايد محيط كار مجدد مورد ارزيابي قرار ميگرفت. بين اختلالات مچ، شانه، گردن، با جنسيت، قد، سن، سابقه‌ي كاري و وضعيت تأهل، ارتباط معني‌داري (0.05 P-value) وجود داشت.نتيجه گيري: شيوع اختلال در افراد مورد مطالعه در نواحي گردن، مچ دست و زانو بيشتر است. طبق ارزيابي به روش REBA بيش از نيمي از كاركنان درماني، پشتيباني و خدماتي داراي سطح ريسك بالا و خيلي بالا مي باشند و كمتر از 10 درصد آنها داراي سطح ريسك پايين هستند. با توجه به شيوع اختلالات اسكلتي عضلاني و بالا بودن سطح ريسك در كاركنان اصلاح ايستگاه كاري و آموزش كاركنان توصيه مي شود.